Η ευτυχία

Η ευτυχία, η πολύτιμη ευτυχία, αυτή που νόμιζα ότι είχε φύγει, βρέθηκε.

Δεν ήταν αλλού, δεν μου την είχε πάρει κάποιος,

Μέσα μου την είχα κρύψει για να την προστατέψω.

Όσο εγώ δεν ήμουν έτοιμη κούρνιαζε σιωπηλή.

Εγώ μου έκρυψα τον ήλιο, βάζοντας τις παλάμες μου στα μάτια.

Εγώ σταμάτησα ν’ ακούω την αγάπη, βάζοντας τις παλάμες μου στ’ αφτιά.

Δεν ήμουν άξια, και ο αληθινός μου εαυτός το ήξερε.

Δεν με τιμώρησε, με φύλαξε εωσότου να είμαι ικανή να καταλάβω.

Και κατάλαβα αυτό.

Έρχονται στιγμές που πρέπει να συγχωρείς και να προχωράς.

Αυτό έκανα. Ζήτησα συγνώμη και συγχώρεσα.

Η ευτυχία μου με βρήκε γιατί επιτέλους κατάλαβα.

Όταν στάθηκα, έκλεισα τα μάτια και τ’ αφτιά στον κόσμο, στράφηκα μέσα μου.

Ψάχνοντας τη βρήκα αλλά την άφησα να υπάρξει. Δεν την πίεσα.

Της είπα «Κρύψου, αφού είσαι εδώ. Φτάνει που το ξέρω».

Μα τώρα που όλα δυνάμωσαν, δεν κρύβεται πια.

Ανεβαίνει στην επιφάνεια, πηχτή και σιωπηλή.

Δικτυώνεται στις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα μάγουλα.

Δεν φοβάμαι πια. Έχω περίσσευμα πάλι. Κοπιάστε!

Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είναι οτι κάπου κρύβει ένα πηγάδι