Το τέλος των παραισθήσεων

Πώς τελειώνουν οι παραισθήσεις…

Οι μεγάλες προσδοκίες πως συντρίβονται?

Οι πλάνες…..

Μα με την πραγματικότητα φυσικά.

Αργεί λίγο να σε πιάσει, αλλά όταν το κάνει….

Ουυυυυυυ….

Πρόσεχε κακομοίρη μου!

Να χεις χιούμορ να γελάσεις γιατί διαφορετικά,

Θα κλάψεις, και θα κλάψεις, και θα κλάψεις…

Η πραγματικότητα έχει έναν τρόπο να μας στερεί αυτό που θεωρούσαμε εμείς πραγματικότητα, (την πλάνη), με έναν απάνθρωπα σκληρό τρόπο.

Αδύναμα πλάσματα εμείς, για να επιβιώσουμε, ζούμε τις πλάνες μας.

Αλήθεια τις κάνουμε, τους δίνουμε υπόσταση και χερούλια να πιαστούμε.

Όταν όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, γιατί πάντα έρχεται κι ας αργεί,

Βλέπουμε τα χερούλια να στηρίζονται πουθενά.

Μετέωροι της φαντασίας μας είμαστε… ήμασταν…. Παραμένουμε.

Γι αυτό σου λέω.

Όταν ξυπνήσεις, γιατί θα ξυπνήσεις, όσο σκληρό και να είναι, ξεκόλλα.

Βγες από το ψέμα σου και ζήσε.

Τίποτα δεν είναι πιο σκληρό απ τις φρούδες ελπίδες.