Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

Οι φιλικές τους εχθροπραξίες



Είμαι ευτυχισμένη. ΄Ερχεται από το βάθος μου μια ευτυχία τόσο έντονη, που μου κόβει την ανάσα. Δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν είμαι πλούσια, Δεν έχω ιδιαίτερη τύχη. Δεν με αγαπάνε όλοι. Δεν επέζησα θανατηφόρου ατυχήματος.Είμαι όμως ανείπωτα ευτυχισμένη. Είμαι μόνη μου και πλήρης. Ευλογώ τις στιγμές που δεν με ενοχλούν οι άλλοι με απαιτήσεις. Χαίρομαι που περνούν οι μέρες χωρίς κόπο. Μικρά πράγματα, πολύ μικρά, μου φτιάχνουν τη μέρα. Αποφεύγω φορτικούς και ανούσιους ανθρώπους. Αποφεύγω τους φίλους μου που με κοιτάζουν κάπως. Δεν μπορούν να το χωνέψουν πως δεν υποκρίνομαι. Νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω. Κι εγώ δεν μπορώ να εξηγώ. Αφού δεν καταλαβαίνουν δεν θα καταλάβουν ούτε με εξήγηση, ούτε με φωτογραφία. Αν αυτές οι στιγμές είναι οι τελευταίες μου πάνω στον πλανήτη, είναι οι πιο πλήρεις, οι πιο γεμάτες.

Μακάρι να μπορούσα να κόψω τον ευτυχισμένο εαυτό μου κομματάκια να τον κοινωνήσω σε όλους τους μουντρούχαλους. Δεν περιγράφεται αυτή η αγάπη. Αυτή η χαρά όταν μπαίνει στα λόγια βγαίνει λειψή. Κι εγώ θέλω τόσο να μοιραστώ αυτό το εσωτερικό χαμόγελο. Είμαι τόσο ευγνώμων για την ζωή μου. Είμαι τόσο γαληνεμένη.

Όταν κόπηκαν από πάνω μου οι άνθρωποι, αυτοί που ένοιωθα ότι μου ρουφούσαν την ύπαρξη, έγινε το πρώτο βήμα. Δεν έχουν τίποτα οι άνθρωποι, το ξέρω. Όμως μερικές φορές οι αγαπημένοι μας καταφέρνουν και γίνονται μεγαλύτερα βάρη και από οδοστρωτήρες, μεγαλύτεροι βρικόλακες και από το Δράκουλα. Μερικές φορές, πρέπει να τους αφήνεις να υπάρχουν από μόνοι τους. Κι ας σου θυμώνουν. Κι ας γίνεσαι κακός. Η ζωή σου αφορά αυτό ακριβώς που λέει. Τη διεξαγωγή της δικής σου ύπαρξης. Όχι των υπολοίπων. Όχι τουλάχιστον αυτών που βρήκαν εσένα θηλή να ρουφήξουν κουράγιο για τις ανασφάλειες τους. Έχεις ένα σωρό πράγματα να κάνεις. Οι άλλοι απλά σε απασχολούν.

Τους αγαπώ τους άλλους,. Γίνομαι καλύτερη ανάμεσα τους. Αλλά για να μπορέσω να υπάρχω μαζί τους πρέπει να είμαι ολόκληρη ύπαρξη μόνη μου. Κανένας τους δεν μπορεί να μου δώσει τη σιγουριά και τη γαλήνη μου. Ακόμα και οι πιο αγαπημένοι, οι πιο καρδιακοί, καταφέρνουν με τον τρόπο τους να δημιουργούν μεγαλύτερες απώλειες και από τον εχθρό. Και από το θάνατο ακόμα. Όταν αγαπιέστε, πάντα υπάρχει το γιατί όταν σε σκοτώνουν. Γι αυτό, για να μπορώ να επιζώ των φιλικών εχθροπραξιών τους, πρέπει να είμαι δυνατή και ολόκληρη. Πρέπει να είμαι εγώ γαλήνια και μία.

Απόψε είμαι τόσο ευτυχισμένη, και σκέφτηκα να φωνάξω τους φίλους να καθίσουν στον ήλιο μου. Μετά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούν. Γιατί δεν ξέρουν. Και θέλουν εξηγήσεις γιατί φοβόνται ό,τι δεν ξέρουν. Αυτή τη γνώση όμως δεν μπορώ να τη μοιραστώ γιατί είναι προσωπική. Είναι αυτό το ένα που ψάχνει ο καθένας μας, που είναι διαφορετικό και ανεκτίμητο.

Όταν είπα ότι είμαι ευτυχισμένη με ρώτησαν γιατί. Όχι για να μάθουν, αλλά για να διαπραγματευτούν το επίπεδο της ευτυχίας μου. «Γιατί είμαι». Απάντησα, και το άφησα αδιαπραγμάτευτο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: