Νιρβάνα.

Παρέα με φίλους.

Κοιτώντας τη γέφυρα.

Όλα σωστά

Closure

Λίγα, μου φαίνονται- πολύ λίγα πια τα λόγια.
Οι λέξεις άγευστες.
Χωρίς νεύρο και αληθινό νόημα.
Γι αυτό δε γράφω.
Τελικά πήρα αυτό που ζήταγα περισσότερο.
Χάθηκα!


Κάτι βλέμματα κράτησα για λίγο, αλλοίμονο μετά τα ξέχασα.

Αλήθεια.

Μου έγινε απαραίτητη η αλήθεια.
Να μου λέω αλήθεια.
Για τους άλλους δεν με νοιάζει.
Δεν έχω παράλογες απαιτήσεις.
Αλλά μπούχτισα στα ψέματα που με τάιζα.
Εαυτέ μου τουλάχιστον εσύ θα μου λες αλήθεια.
Με κάθε κόστος.
Δεν θα ξανακλείσεις τα μάτια.
Δεν θα ξαναυποκριθείς ότι δεν κατάλαβες.
Μου αξίζει ότι πιο φρέσκο και πιο αληθινό στη μάπα.
Κι ας είναι και γιαούρτι.

Οι υπόλοιποι ας λένε ότι θέλουν.
Ας απαγγέλουν και κομμάτια από τον ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι.
Ποσώς με απασχολεί.
Εγώ θα μου δίνω να μασήσω μόνο ultra καθαριότητα.
Την αστραφτερή καθαριότητα της χλωρίνης Klinex
Τι κι αν δεν καταπίνεται?
Τα είδα και τα κατά συνθήκη ψέματα που καταπίνονται αλλά δεν χωνεύονται.

Όσο κι αν είναι δύσκολο να απογυμνώνεσαι χωρίς παραμορφωτικούς καθρέφτες
Είναι σίγουρα ευκολότερο από το να κουβαλάς τον νεκρό βάρος του ψεύτικου εαυτού σου.
Και τελικά καθώς λέει και η Βαρβουνάκη «Καλύτερα να σε μισούν γι αυτό που είσαι παρά να σε αγαπούν γι αυτό που δεν είσαι».

Ανάμεσα

Δεν μου αρέσει το ανάμεσα.

Ούτε σε αυτοκίνητο δεν μπορώ να κάτσω στη μέση.

Θέλω να έχω κάτι σταθερό δίπλα μου,

ν ακουμπάω, να μην κουνιέται.

Δεν μου αρέσει το ανάμεσα.

Κρατάω τις αποστάσεις.

Και τα πολλά καμώματα με κάνουν και βαριέμαι.

Τι έπαθαν οι άνθρωποι και σταμάτησαν να κοιτούν στα μάτια?

Το αχ.

...Παίρνεις το αχ,
κι όλο προσπαθείς να το αλλάξεις να το κάνεις χα.
Να το διπλασιάσεις να το κάνεις χαχα...

Περί λάσπης…

Άλλοι καταπλακώνονται από λάσπη, άλλοι αλείφονται με λάσπη, άλλοι ρίχνουν λάσπη, άλλοι κόβουν λάσπη, και άλλοι ζουν μέσα στη λάσπη.

Η λάσπη είναι το μείγμα του ζωοδότου νερού με το ζωοφόρο χώμα.

Είναι η μήτρα της επόμενης μέρας.

Η κοιλιά που φιλοξενεί το γέννημα..

Κι όπως όλα τα σημαντικά πράγματα είναι απλή και παρεξηγημένη.

The piano

Film by
Aidan Gibbons

Music by
Yann Tiersen
Comptine d' un outre ete Lapres midi

Φόβος

Μού κόπηκαν τα πόδια, τα φτερά, ο τσαμπουκάς.
Ψάχνω να βρω τον θαρραλέο εαυτό του παρελθόντος.
Μα αντικρίζω το φοβισμένο κοριτσάκι που κρυβόταν κάτω από το τραπέζι.
Έχω διπλώσει χέρια και κορμί, να με αγκαλιάσω. Να προστατευτώ.
Γιατί κάτι βαθιά μου λέει, μην πληγωθείς, αυτή τη φορά δε θ αντέξεις.
Κι αυτός ο φόβος, γιγαντώνει, γίνεται πανικός, πνίγει, γίνεται θηλιά.
Και δεν υπήρξα φοβισμένη. Άστοχη άσκεφτη παρορμητική ναι.
Όχι δειλή. Αυτός ο φόβος με παγώνει. Και μ’ αηδιάζει.
Τον μισώ και με μισώ. Με απεχθάνομαι αλλά βουλιάζω.
Ξένη σε μένα, κοιτώ φωτογραφίες σε αποκοτιές να με ξανάβρω.
Πως το θαυμάζω εκείνο το άφοβο το πλάσμα… πως το ζηλεύω…
Εκεί χαμογελούσα, και τα μάτια μου είχαν ιδιοκτησία τον κόσμο.
Τώρα νίβομαι και τα έχω κλειστά να μην κοιτάξω τον καθρέφτη.
Ποια είναι αυτή?

Η απελπισία είναι λέξη χωρίς πάτο

...0...

Ήσουν πάντα ο αγαπημένος μου τρελλός.

Everything...

Everything happens for a reason.

And sometimes I can’t understand why.

Είναι σαν να είσαι μέσα σε μια γυάλινη ντουλάπα. Μέσα σε ένα σπίτι που βρίσκεται στο κέντρο ενός τυφώνα. Έξω απ το παράθυρο βλέπεις τον κόσμο που ήξερες να κομματιάζεται, ακούς αχνά τον αέρα να ουρλιάζει, δονήσεις τραντάζουν το στήθος σου από μέσα, αλλά εσύ παραμένεις ήρεμος και βουβός. Ξέρεις ότι σε λίγο όλα θα τελειώσουν. Το μάτι του τυφώνα θα φύγει από σένα, θα παρασυρθούν και τα τελευταία απομεινάρια της ζωής που ήξερες, και τότε, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα πέσει και το προστατευτικό γυαλί που σε κράταγε αλώβητο. Τότε θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις ότι κοιτούσες πίσω από το τζάμι. Τότε δεν θα υπάρχει κανείς να σε προστατέψει γιατί όλοι θα έχουν χαθεί στους δικούς τους κυκλώνες.

Νοιώθω ότι δεν έκανα αρκετά για να σε βοηθήσω όταν έπρεπε.

Κι αυτός ο αέρας πάντα θα λυσσομανάει μέσα μου.