Everything happens for a reason.
And sometimes I can’t understand why.
Είναι σαν να είσαι μέσα σε μια γυάλινη ντουλάπα. Μέσα σε ένα σπίτι που βρίσκεται στο κέντρο ενός τυφώνα. Έξω απ το παράθυρο βλέπεις τον κόσμο που ήξερες να κομματιάζεται, ακούς αχνά τον αέρα να ουρλιάζει, δονήσεις τραντάζουν το στήθος σου από μέσα, αλλά εσύ παραμένεις ήρεμος και βουβός. Ξέρεις ότι σε λίγο όλα θα τελειώσουν. Το μάτι του τυφώνα θα φύγει από σένα, θα παρασυρθούν και τα τελευταία απομεινάρια της ζωής που ήξερες, και τότε, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα πέσει και το προστατευτικό γυαλί που σε κράταγε αλώβητο. Τότε θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις ότι κοιτούσες πίσω από το τζάμι. Τότε δεν θα υπάρχει κανείς να σε προστατέψει γιατί όλοι θα έχουν χαθεί στους δικούς τους κυκλώνες.
Νοιώθω ότι δεν έκανα αρκετά για να σε βοηθήσω όταν έπρεπε.
Κι αυτός ο αέρας πάντα θα λυσσομανάει μέσα μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου