Αβαρής

Έπαιξα λίγο με την ιδέα να σε δω, σε πεθύμησα βλέπεις, να ξαπλώσω στο κρεβάτι σου, να μου φτιάξεις ποτό.
Να βάλεις περίεργη μουσική, να με αγκαλιάσεις και να συγχρονίσουμε τις ανάσες μας.
Χωρίς πολλά λόγια, να χαμογελάς και να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να μιλάς πολύ.
Να σε πιάνει γλυκός ύπνος και ταυτόχρονα να θες να κρατάς τα μάτια ανοιχτά, γιατί η στιγμή είναι υπέροχη.
Ξένη σε ξένου αγκαλιά.
Να μη με ξέρεις πολύ, και να μην πρέπει να με μάθεις.
Μερικές φορές όταν με ρωτάνε δε θέλω να απαντώ .
Δεν χρειάζεται να ξέρεις ποια είμαι. Ξέρεις γιατί ήρθα εδώ.
Μόνο να χαμογελάς με τον τρόπο που συνηθίζεις.
Λίγο με αφέλεια, λίγο αινιγματικά, σαν να φυλάς μια μικρή όμορφη έκπληξη κρυμμένη.
Και ούτε με νοιάζει που αύριο δε θα σε δω. Ούτε μεθαύριο, ούτε ίσως ποτέ πια.
Δε με νοιάζει.
Γιατί κι εγώ δεν είμαι εδώ. Πετάω πάνω απ το χάος αβαρής και αχαλίνωτη.
Μερικές φορές φοβάμαι ότι δε θα βρω το δρόμο της επιστροφής.
Γι αυτό και κρύβομαι σε ξένες αγκαλιές.
Συνηθίζω το άγνωστο.