Για σένα...

Τι λέει ο χαροκαμένος? Να χουμε υγεία.
Τι λέει ο νηστικός? Να χαμε ένα καρβέλι ψωμί.
Τι λέει ο αγάμητος? Με μια καλή νύφη…
Τι λέει ο ανταριασμένος? Λίγη γαλήνη…
Τι λέει ο τυφλός? Λίγο φως…
Τι λέει ο φυλακισμένος? Λίγη ελευθερία…
Τι λέει ο μόνος? Για σένα...

Το ξαναζεσταμένο.

Απεχθάνομαι το ξαναζεσταμένο φαγητό.

Τις δεύτερες ευκαιρίες. Αυτό ήταν και αυτό θα μείνουν πάντα. Δεύτερες.

Απεχθάνομαι τους συναισθηματικούς εκβιασμούς.

Τους λίγους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σιχαμένο από κάποιον που σε πατάει και μετά σου λέει, «Ωπς, συγνώμη, δε σε είδα…»

Κι όσο κι αν προσπαθώ να προστατευτώ από αυτήν την πανούκλα, όλο γύρω μου βρίσκονται κι όλο με λερώνουν.

Λίγοι, λίγοι, λίγοι, αδύναμοι, δειλοί, και εθελουσίως τυφλοί. Για να χουν δικαιολογία μετά.

Να μην αναλαμβάνει κανένας την ευθύνη του.

Γιατί η ευθύνη είναι προσωπική. Και προσωπικότητα δεν έχουν.

Πόσες φορές έχω ευχηθεί να μην γνωρίζω, να πλανώμαι κι εγώ εθελουσίως…

αλλά η πουτάνα η ζωή όλο με δουλεύει και τις αλήθειες τους μου τις σερβίρει πριν καν γίνουν.

Δεν θέλω να ξέρω άλλο πια!

Εκείνη τη λίγη εμπιστοσύνη, την τρώω τώρα σαν κινίνο.

Ποιόν να εκτιμήσω πια, που ξεφούσκωσαν και οι τελευταίοι αχυράνθρωποι?

Πάω να πετάξω κάτι μαραμένες πατάτες από το μεσημέρι…

Απόψεις.

Το ανέκδοτο με τους Έλληνες που πνίγονται σε ένα βούρκο με σκατά και κάθε φορά που βγαίνει στην επιφάνεια ένας προσπαθώντας να αποδράσει οι άλλοι τον τραβάνε μαζί τους στον πάτο. ΄Ετσι είναι τα μηνύματα σήμερα.
Αρνητικά. Μικρόψυχα. Μικρόνοα.
Κοιτάς γύρω σου και σε προσβάλει η διάθεση του άλλου να χαμογελάσει.
Παλεύεις να βρεις νόημα. Όλοι ισοπεδώνουν όλους.
Αφαιρούμε αξίες. Καγχάζουμε ιδέες. Κανείς δεν είναι κατάλληλος.
Όλοι στο τσουβάλι. Στο σωρό.
Άτεγκτοι κριτές των πάντων.
Χωρίς το μαντήλι στα μάτια, χωρίς τη ζυγαριά, χωρίς δικαιοσύνη.
Χωρίς ευρεία αντίληψη. Φανατισμένοι και υστερικοί.
Έτσι κάηκαν άνθρωποι, έτσι καίγονται μυαλά.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είναι πιο παραγωγικό να μην έχεις άποψη.
Σου αρκεί η κωλοτρυπίδα.

"Πάρ' τα όλα"

Πως είναι όταν κάνεις μια παύση στη ζωή σου…
Σου έρχεται μια κεραμίδα… και πέντε χρόνια μετά ψάχνεις τον μπούσουλα.
Και αρχίζεις πάλι να ζεις δοκιμαστικά, όπως όταν αγγίζεις με τη γλώσσα για να δεις αν καίει.
Και μετά έρχεται. Κάτι ξαφνικό. Σε πιάνει από το σβέρκο, και σε γυρνάει τούμπα.
Ποια γλώσσα…. μπαίνει το ξαφνικό μέσα σου και ξεσκίζει ότι άμυνες έχτιζες με αίμα.
Σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει γλυκά «γεια σου. Με λένε ‘’πάρ’ τα όλα’’ όπως το παιδικό το παιχνιδάκι με τη σβούρα. Θέλεις να παίξουμε»?
Θέλεις. Αλλά έχεις ξεχάσει. Παιχνίδια, χαμόγελα και πληγές στα γόντατα.
Έχεις ξεχάσει τους κανόνες και αν κερδίζει αυτός που έχει τα περισσότερα ή τα λιγότερα.
Αλλά όταν βλέπεις αυτά τα μάτια θέλεις να παίξεις.
‘’Παρ’ τα όλα’’ λένε το παιχνίδι, αλλά όλο βάζεις.
Μα αυτή τη φορά δε σε νοιάζει.
Δε φοβάσαι τίποτα γιατί δεν έχεις τίποτα γιατί είσαι ελεύθερη.

Στα όρια.

Πατάω πάνω στη γραμμή με τη μύτη του ποδιού και σε κοιτάω όλο σκανδαλιά.

Θα με μαλώσεις?

Τώρα βάζω και το άλλο πόδι. Με βλέπεις?

Κάνω μια χαριτωμένη πιρουέτα και καταπατώ έτσι τον προσωπικό σου χώρο.

Σου κλέβω τα κεκτημένα σου.

Αμφισβητώ την κυριότητα σου.

Σε νοιάζει?

Με κοιτάς αποχαυνωμένος. Δεν κουνιέσαι. Δεν μιλάς.

Τι περιμένεις?

Να σε λυπηθώ, να με πιάσει ντροπή, να σε αφήσω ήσυχο?

Αμα δεν την παλεύεις, δεν την αξίζεις την ησυχία σου.

Σου βγάζω γλώσσα.

Αυτή η γλώσσα που θα μπορούσε να σε γλύφει, τώρα σε κοροϊδεύει.

Αυτή η γλώσσα που θα μπορούσε να σε αποθεώνει τώρα σε κατακρυμνίζει.

Γιατί?

Γιατί την άφησες.

Εγώ αυτοί κι εμείς

Στριφογυρίζει μέσα μου ο χρόνος.
Αλλάζουν οι αισθήσεις.
Απολαμβάνομαι.
Κοιτάζομαι συχνά στον καθρέφτη για να μη ξεχάσω την άγνωστη.
Άλλο είναι το μέσα, και δεν αναγνωρίζει το απ έξω.
Αυτοί που δεν με έχουν ακουμπήσει, κοιτάζουν το έξω
Όσοι ξέρουν, βλέπουν μέσα από μένα.
Βλέπουν πίσω από το συνοφρυωμένο βλέμμα.
Ρίχνουν τη ματιά τους σε ένα μέρος με ήλιο και χαμογελούν.
Πολύτιμοι άνθρωποι. Ελάχιστοι. Μερικές φορές παροδικοί.
Μια περίεργη οικογένεια που δεν την ενώνει το αίμα.
Την ενώνουν οι αισθήσεις.
Άνθρωποι ξεκούραστοι. Που δεν χρειάζεται να εξηγώ.
Ξέρουν. Καταλαβαίνουν . Δεν μπερδεύονται.
Αντιλαμβάνονται καθαρά τα ανείπωτα.
Και δε φοβούνται.
Δε φοβούνται τα ψεύτικα εμπόδια παγίδα για τους αδαείς.

Το να είσαι ψαρωτικός είναι κάποιες φορές άμυνα στο κοινότυπο.

Οι μελιζζζζζάνες...

Μαγειρεύω όταν είμαι πολύ χαρούμενη, ή πολύ λυπημένη.

Ή για κάποιον που αγαπάω.

Για να ευχαριστηθεί και να αισθανθώ όμορφα μαζί του.

Ή για κάποιον που δεν είναι εδώ και μου λείπει.

Μαγειρεύω και φαντάζομαι να είναι δίπλα μου.

Ακόμα κι αν άλλοι κάτσουν στο τραπέζι μου, εγώ φαντάζομαι το πρόσωπο που θέλω καθισμένο πλάι μου.

Μετά από κάτι τέτοια τραπέζια μαραθώνιους νοιώθω μελαγχολία.

Κοιτάω το δρόμο και σκέφτομαι:

Άλλο ένα τραπέζι που έχασες. Κρίμα! Μου είχαν πετύχει οι μελιζζζζάνες.

Στ αδέρφια μου

Πως γίναμε έτσι!
Σκορπίσαμε στα 4 σημεία.
... να χεις λέει ανάγκη απο ένα χάδι...
και να 'ναι μίλια μακριά.
...να θες ν' ακούσεις έναν αναστεναγμό...
κι αυτός να μη σε φτάνει.

Μεγαλώσαμε εμείς ή μεγάλωσαν τα όρια?
Κάποτε ο κόσμος ήταν το σπίτι μας.
Τώρα έγινε ο κόσμος.

Αν κάτι με ματώνει, είναι που δεν μπορώ να είμαι εκεί τώρα.

Χαμογελώ

Κι άλλα περιττά βάρη.
Τον ατελείωτο έχουνε.
Αψυχολόγητες συμπεριφορές,
Λίγοι χαρακτήρες,
Ανούσιοι άνθρωποι.
Κακές σκέψεις,
Κακά προαισθήματα,
Κακά όνειρα.
Όλο πετάω και όλο βρίσκω.
Μα τελευταία…
Κολυμπάω ευτυχισμένη στο αμνιακό υγρό μου.
Αυτοί έξω οχλοβοούν αλλά δε φτάνει σε μένα.
Ένα νανουριστικό μπαζ και τίποτε άλλο.
Πέταξα κι άλλα σήμερα.
Τι όμορφη αίσθηση ελαφράδας….
Χαμογελώ.
Με πόσο λίγα….
Πόσο λίγα αλήθεια μου χρειάζονται για να χαμογελώ!

Στο πα?
Το πιο αστείο είναι ότι νομίζεις ότι με ξέρεις.

Στο στόμα του λύκου

THE REVENGE

Μερικές φορές, δεν φταίω καν εγώ. Έχετε ακούσει την πασίγνωστη ρήση σχετικά με έναν πρωκτό ο οποίος ¨τα γύρευε"? Και όχι μόνο τα γύρευε, αλλά ρωτούσε και κόσμο που θα τα βρει, και έπαιρνε και τηλέφωνα, και γενικά έκανε ένα τζέρτζελο ρε παιδί μου. Ο συγκεκριμένος πρωκτός στον οποίο αναφέρομαι, ανήκει στον φίλο μου τον Βαγγέλη.

Ο Βαγγέλης ήθελε Triumph. Θα μου πεις όλοι κάτι θέλουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Άλλος θέλει ξύλο. Άλλος θέλει να κυλιέται σε σπασμένα γυαλιά. Άλλος θέλει Triumph. Και καλά κάνει και το θέλει. Αλλά αφού έχει ρωτήσει σε 122 μαγαζιά και έχει υπολογίσει 428 φορές τα επιτόκια, έχει μελετήσει λύσεις του τύπου ¨πάω στη Αγγλία τρώω κι ένα fish and chips και το φέρνω οδικώς, αλλά φοβάμαι μην ξεχαστώ και πηγαίνω δεξιά και στουκάρω, γιατί αυτοί είν’ ανώμαλοι και πρέπει να πηγαίνω και σιγά για να το στρώνω και λες να βρέχει, ρε συ-και πόσο θα μου κάψει να το φέρω και ν΄ αλλάξω λάστιχα πριν να φύγω, αλλά άμα τα αλλάξω και βάλω βροχολάστιχα και δεν βρέξει? Μπα, να το πάρω από δω έ? Αλλά πάλι σκέφτομαι ότι-¨

Μα την Παναγία, αν ήθελε CB1300 θα του ‘χα χαρίσει το δικό μου να ησυχάσω. Αφού είχα σκεφτεί να του κόψω έναν κύλινδρο, να βάψω φλούο, να του βάλω και μια μάσκα κατάδυσης μπροστά και να του το πασάρω. Σε τέτοιο σημείο μας είχε φτάσει. Ούτε μπορώ να φανταστώ το προηγούμενο μηχανάκι του ένα BMW650 Foundounia πως το πήρε. Μάλλον θα παράγγειλε το ρεζερβουάρ από τη Γερμανία να του το βάλει ο μπατζανάκης του στο τρένο, και θα πήρε και το σασί από δω και θα πήρε κι άλλο ένα διαλυμένο και θα του βαλε και τα υπόλοιπα πράγματα πάνω. Και να πω ότι τα προσέχει κιόλας! Αλλά την πρώτη φορά που είδα το BMW τρόμαξα! Σκεφτείτε ένα GS650 που έχει κάνει Paris-Dakar. Και μετά έκανε και Dakar-Sfakia-Karytaina. Χωρίς στάση. Και που φορτώθηκε σε τρένο τσίρκου στο κλουβί του ελέφαντα που αφήνιασε. Που μετά το βάλανε στο κλουβί του γορίλα που κάτι θα ‘χε φάει και τον πείραξε. Και μετά το περάσανε μέσα από ποτάμι του Αμαζονίου για να το καθαρίσει. Και μετά το δώσανε και του Βαγγελάρα να κάνει άλλα 100.000 χιλιόμετρα στην πόλη- με πρώτη. Αφού άντεχε ακόμα και κυκλοφορούσε, τι να πω!

Με το τελευταίο τηλέφωνο, που με ρωτούσε μήπως πριν το παραγγείλει το Triumph να πει να του βγάλουν το μασκάκι (γιατί μάλλον δεν κόβει) ή μήπως κόβει ή μήπως να βάλει άλλο, ή μήπως να βάλει Ermax, ή μήπως να τ΄ αφήσει όπως είναι, ή μήπως να του βάλει ένα ανθοδοχείο που είχαν φέρει δώρο της μάνας του για ram air και μήπως ξέρω κανέναν μηχανικό, να κάνει τρύπες σε ανθοδοχεία? Εκεί λέω, ¨αυτό ήταν¨. Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται.

Την επόμενη κιόλας μέρα βάζω τον αδερφό μου να τον πάρει τηλέφωνο..

-Γεια σας, είμαστε από την Eurobank και σας καλούμε για να σας ενημερώσουμε ότι σας έχουμε προεγκρίνει ένα Triumph.

-Ε?

-Triumph.

-Ναι, τι έχετε κάνει?

-Βλέπω εδώ ότι έχετε δηλώσει ότι οδηγείτε μοτοσυκλέτα.

-Ε, …ναι.

- Γι αυτό κι εμείς, επειδή έχουμε κάποια νέα χρηματοδοτικά προγράμματα σας επιδοτούμε μια μοτοσυκλέτα της αρεσκείας σας, αλλά επειδή συνεργαζόμαστε με την Triumph, εκεί έχουμε και πιο συμφέροντα προγράμματα, άτοκες δόσεις, και κάποια άλλα προνόμια.

-Κοιτάξτε…

-Βέβαια πρέπει πρώτα να πληρούνται κάποιοι όροι.

-Τι όροι?

-Επειδή βλέπω εδώ ότι πέφτετε…

-Τι κάνω?

-Πέφτετε. Και όχι μόνο πέφτετε, αλλά δεν το φτιάχνετε το μηχανάκι μετά και το αφήνετε χάρχαλο.

-Καλά, πλάκα μου κάνετε? Από πού τα βρήκατε αυτά?

-Από την ασφαλιστική. Απ’ ότι μου είπαν, κοντεύετε να τους φτάσετε στη χρεοκοπία τους ανθρώπους. Τέλος πάντων, θέλετε να σας πω για το πρόγραμμα?

-Για πείτε μου…

-Εμείς να σας το δώσουμε, αλλά θα πρέπει να κάνετε κάποια μαθήματα στη σχολή μας, επιδοτούμενα, είναι ένα πρόγραμμα που έχουμε ξεκινήσει με τον κ. Αλεξάκη.

-ΜΕ ΠΟΙΟΝ?

-Με τον κύριο Αλεξάκη και…

-ΤΟΝ ΛΥΚΟ?

-Δεν ξέρω κανέναν Λύκο, απλά εμάς μας πληροφόρησε ο άνθρωπος, ότι μολονότι που είστε ανεπίδεκτος, προτίθεται….

-ΕΓΩ ΡΕ, ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟΣ?

-Κοιτάξτε, είπε κι άλλα που δε μπορώ να σας τα μεταφέρω, αλλά επειδή είναι υπεύθυνος του προγράμματος…

-ΤΙ ΛΕΕΙ ΜΩΡΕ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΠΕΙ ΚΙ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟ!

-Σας παρακαλώ, ηρεμήστε!

-ΗΡΕΜΟΣ ΕΙΜΑΙ, ΗΡΕΜΟΤΑΤΟΣ!

-Τέλος πάντων, σας ενδιαφέρει η προσφορά?

-ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΤΕ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΕΤΥΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ! ΜΑΥΡΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΦΑΓΕ!

-Θα το μεταβιβάσω. Καλή σας μέρα.

-ΑΕΙ ΡΕ!

Κλικ.

Τώρα απολαμβάνω την ησυχία μου. Τώρα τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε. Τώρα όλα είναι καλύτερα. Μέχρι να συναντήσω τον Βαγγελάρα. Εκεί κάτι μου λέει ότι θα χαλάσει το πράγμα. Και να δεις που μου βγαίνει το προαίσθημα συνήθως.

Από το περιοδικό Moto Δεκέμβριος 2007