Στα όρια.

Πατάω πάνω στη γραμμή με τη μύτη του ποδιού και σε κοιτάω όλο σκανδαλιά.

Θα με μαλώσεις?

Τώρα βάζω και το άλλο πόδι. Με βλέπεις?

Κάνω μια χαριτωμένη πιρουέτα και καταπατώ έτσι τον προσωπικό σου χώρο.

Σου κλέβω τα κεκτημένα σου.

Αμφισβητώ την κυριότητα σου.

Σε νοιάζει?

Με κοιτάς αποχαυνωμένος. Δεν κουνιέσαι. Δεν μιλάς.

Τι περιμένεις?

Να σε λυπηθώ, να με πιάσει ντροπή, να σε αφήσω ήσυχο?

Αμα δεν την παλεύεις, δεν την αξίζεις την ησυχία σου.

Σου βγάζω γλώσσα.

Αυτή η γλώσσα που θα μπορούσε να σε γλύφει, τώρα σε κοροϊδεύει.

Αυτή η γλώσσα που θα μπορούσε να σε αποθεώνει τώρα σε κατακρυμνίζει.

Γιατί?

Γιατί την άφησες.