Το ξαναζεσταμένο.

Απεχθάνομαι το ξαναζεσταμένο φαγητό.

Τις δεύτερες ευκαιρίες. Αυτό ήταν και αυτό θα μείνουν πάντα. Δεύτερες.

Απεχθάνομαι τους συναισθηματικούς εκβιασμούς.

Τους λίγους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σιχαμένο από κάποιον που σε πατάει και μετά σου λέει, «Ωπς, συγνώμη, δε σε είδα…»

Κι όσο κι αν προσπαθώ να προστατευτώ από αυτήν την πανούκλα, όλο γύρω μου βρίσκονται κι όλο με λερώνουν.

Λίγοι, λίγοι, λίγοι, αδύναμοι, δειλοί, και εθελουσίως τυφλοί. Για να χουν δικαιολογία μετά.

Να μην αναλαμβάνει κανένας την ευθύνη του.

Γιατί η ευθύνη είναι προσωπική. Και προσωπικότητα δεν έχουν.

Πόσες φορές έχω ευχηθεί να μην γνωρίζω, να πλανώμαι κι εγώ εθελουσίως…

αλλά η πουτάνα η ζωή όλο με δουλεύει και τις αλήθειες τους μου τις σερβίρει πριν καν γίνουν.

Δεν θέλω να ξέρω άλλο πια!

Εκείνη τη λίγη εμπιστοσύνη, την τρώω τώρα σαν κινίνο.

Ποιόν να εκτιμήσω πια, που ξεφούσκωσαν και οι τελευταίοι αχυράνθρωποι?

Πάω να πετάξω κάτι μαραμένες πατάτες από το μεσημέρι…