Έτσι.

Όταν η ζωή μου φέρεται καλά,

Κοιτάω πάνω απο τον ώμο μου.

Αναρρωτιέμαι.

Που είναι η λούμπα.

Όταν οι άνθρωποι μου φέρονται καλά,

Βυθίζομαι στα μάτια τους να βρω

Τι θέλουν.

Έγινα όλα αυτά τα αρτηριοσκληρωτικά που κορόιδευα?

Καμία αθωότητα?

Καμία πίστη?

Καμία τυφλή εμπιστοσύνη?

Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη και διακρίνω

Το διαβολάκι δεξιά και το αγγελάκι αριστερά.

Μόνο που δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όπως στις ταινίες.

Το πράγμα μπλέκει.

Όχι απόλυτη εμπιστοσύνη στο καλό,

Ελαφρά δικαιολογία στο κακό. - Έχει τους λόγους του.

Μετά απο δυο μπάτσους  και αρκετή εσωτερική αναζήτηση,

Μένω εκτεθειμένη.

Ούτε καλό, ούτε κακό. Ούτε καν ενδιάμεσο.

Καμία επαφή με την καθεστηκυία τάξη.

Κόσμους μακρυά, πλανήτες  και όχθες. 

Μασάω ένα κομάτι σανό και σηκώνω τους ώμους.

Δεν αρέσω στους πάντες.

Ούτε κάνω τον κόπο.

Κι αν στιγμές δεν αρέσω στον εαυτό μου,

Μου δίνω συγχαρητήρια - γιατί ευλόγησον με, -τουλάχιστον,

Δεν έχασα ακόμα την κριτική μου σκέψη.

Κάποιο μετερίζι απέμεινε και σε μένα.