Τρύπια βάρκα

Μπαίνεις μες στη βάρκα σου και πας.
Κι όλοι σου λένε μην ανοίγεσαι, είναι τρύπια η βάρκα και θα βουλιάξεις.
Θυμάσαι την προηγούμενη φορά? Που σ’ έσωσε μια ξέρα?
Και ήρθαμε και σε βρήκαμε? Μην ανοίγεσαι…
«Όχι, λες». Θα πάω! «Θα πάω το μεγάλο μου ταξίδι. Αυτό που πάντα ονειρευόμουν.
Να δω ορίζοντες, νέες στεριές, η βάρκα μου θα με πάει. Το ξέρω.
Κι αν είναι τρύπια, θα προσέχω. Θα την μπαλώνω. Θα την προσέχω».
Χαράζεις μια γραμμή, ξεχνάς τα γονικά σου.
Το ταξίδι θέλει αφοσίωση και πίστη. Όχι μισές καρδιές.
Τις τρώει ολόκληρες φρεσκοκομμένες.
Σ’ αγκαλιάζουν όλοι και σε φιλούν. Σου εύχονται καλό ταξίδι..
Σ έναν φευγάτο ταξιδιώτη τι να πεις?
«Καλό ταξίδι, να προσέχεις»!
Κι ύστερα τρέχουν στον φαροφύλακα κάτω στο μεγάλο βράχο.
Να σε προσέχει. Να σε συντρέχει με το μάτι του. Να τους φωνάξει…

Μπαίνεις μες στη βάρκα σου και πας.
Κι όλο κοιτάς τον πάτο με μια ρυτίδα πα στο μέτωπο.
΄Ετσι χάνεις τον ορίζοντα. Χάνεις το ταξίδι. Χάνεις το σκοπό.
Ανοίγεσαι και σκοτεινιάζει. Χάθηκες απ τα μάτια τους χάθηκε το λιμάνι.
Χαίρεσαι και φοβάσαι. Που είναι οι νέες στεριές? Είναι σκοτάδι ακόμα, θα φανούν…
Περνάει η νύχτα, ξημερώνει. Ίδια είναι ακόμα τα νερά.
Πέρα μακριά, στ άβλεπα ο φαροφύλακας να σ έχει έννοια.
Είναι γέρος, και ξέρει.
Οι βαρκούλες δεν κάνουν για βαθιά νερά, για μεγάλα ταξίδια.
Με μια ρυτίδα στο μέτωπο κοιτάει ακόμα τον ορίζοντα.
Πονάν τα μάτια η καρδιά του, πονάν οι θύμισες και η γνώση.
Ξέρει, πως όσες βαρκούλες έφυγαν για τα μεγάλα τους ταξίδια,
ποτέ δε γύρισαν και ποτέ δεν έφτασαν.
Άλλες τις φούρλισε ο αέρας,
άλλες βρήκαν στην πλώρη τους καράβια κι ούτε που ακούστηκε το κρακ!
Κι άλλες δεν τόλμησαν ποτέ να ταξιδέψουν.
Κρυμμένες βρίσκονται ακόμα και περιμένουν να βρουν θάρρος να φανούν.