Τα λάθη

«Έχω μια ντουλάπα γεμάτη λάθη. Θέλεις να τη δεις»?
Σου λέω και σου κλείνω το μάτι.
Κι εσύ σαν γνήσιος κουτσομπόλης μου λες «ναι», και σπεύδεις να θαυμάσεις.
Όλο περηφάνια σε πηγαίνω μπροστά στο μαυσωλείο μου.
«Δίφυλλη είναι», λέω καμαρώνοντας. Ανοίγω. «Κοίτα»!
Κάνω ένα βήμα πίσω να θαυμάσεις. Και μια θεατρική κίνηση voila!
«Είσαι περήφανη και φαίνεται» μου λες θαυμάζοντας τα καλοδιπλωμένα λάθη.
Κοκκινίζω από ευχαρίστηση για το κομπλιμέντο.
«Καλοσύνη σου, μια μέρα θα τα καταφέρεις κι εσύ» λέω γενναιόδωρα.
«Κοίτα αυτό», το ξεδιπλώνω και το ρίχνω πάνω μου.
«Το έκανα ένα βράδυ που έβρεχε, και από πίσω είναι όλη η σειρά που ακολούθησε».
«Όλα τα βράδια που έβρεχε» λέμε και οι δυο γελώντας συνωμοτικά.
Με ξέρεις μπαγασάκο. Δεν μπορώ να αντισταθώ στα λάθη.
Όπως άλλοι συλλέγουν γραμματόσημα εγώ πλατσουρίζω στις λούμπες απ τα λάθη.
Άμα είναι μεγάλα κάνουν πλάαααφ και μου γεμίζουνε τα μάγουλα ρυάκια.
Άλλα πάλι είναι μικρά και ήρεμα, αλλά τα κάνω με την ίδια τσαχπινιά.
«Κοίτα αυτό»!
«Το έκανα σε κεινο το νησί με τα μωβ ηλιοβασιλέματα και τ’ άσπρα σπίτια.
Γι αυτό είναι λίγο θλιμμένο και πολύ μαβί. Είδες πως πάει με τα μάτια μου»?
Συμφωνείς και γνέφεις. Ευτυχώς που βρήκα και σένα που εκτιμάς τα ανεκτίμητα.
«Μια μέρα θα σου δείξω και τη χειμερινή ντουλάπα μου». Σου λέω όλο νάζι.
«Δεν ξέρω τι με πιάνει, και τους χειμώνες μεγαλουργώ τα μάλα».
Με κοιτάς με ζήλια και πας κάτι να πεις…
«Δε χρειάζεται» σου λέω.
«Σου έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη».
και σκέφτομαι – να η αρχή ενός ωραίου λάθους….