Όταν τελειώνουν οι άνθρωποι

Στραπατσαρισμένη.

Ωραία λέξη. Ταιριαστή.

΄Ελεγα πως εγώ μπορώ.

Τώρα ξέρω πως ο εαυτός που μπορεί, κάπου έχει χαθεί.

Κάπου λείπει.

Κι αν ξανάρθει, δεν ξέρω.

Ούτε με νοιάζει.

Με νοιάζουν τόσο λίγα πράγματα πια.

Η λήθη.

Η λήθη να με κατάπινε, ν’ αφανιζόμουν μέσα της.

Σαν εραστής.

Τέτοιες μέρες πρέπει να φεύγεις..

Βρέχει, και μυρίζει ο κόσμος.

Ν’ ακούς Διάφανα κρίνα και να φεύγεις.

Αλλού.

Αφου αλλού είσαι, αλλού να πας.

Το φθινόπωρο με απογυμνώνει από ελπίδα.

Σαν δέντρο που του πέφτει το τελευταίο φύλλο.

Η απουσία.

Η κάθαρση.

Τα βάρη που δεν πετιούνται.

Το εγώ που θέλω να ξεριζώσω.

Αυτός που δε θα μάθει.

Εσύ που δε θα πεις.

Η αγάπη δεν αρκεί όταν έχεις χάσει το δρόμο σου.

Όταν πλημμύρισε ο κόσμος και σβήστηκαν οι δρόμοι…

..................................................................................................

… δε σε φτάνουν οι χάρτες,

οι οδηγίες.

Μόνο η απελπισία σε φτάνει.

Σ’ αγκαλιάζει απλόχερα.

Παντοτινή σου φίλη από τότε που σ΄ έμαθε.

Σιωπή.

Εκείνη φοβόταν μήπως πει στον εαυτό της κάποια μέρα πως

"μέσα της τελειώνουν οι άνθρωποι".

Εμένα μου τελείωσαν επιτέλους. Δε φοβάμαι πια.