Ήταν ένα ζευγαράκι στην άκρη της προβλήτας αγκαλιασμένο.
Γαλήνιο ν αγναντεύει τα δικά του. Αποκομμένο απ τους ήχους του χαμού.
Αφημένο στη δικιά του παραλία.
Και το κοιτούσα και σκεφτόμουν πως μέσα σε όλο το αδιάφορο βουητό, οι άνθρωποι ερωτεύονται και υπάρχουν αληθινά, και σ όλο το ψέμα τολμάνε δυο παιδιά να πούνε την αλήθεια τους ψιθυριστά ο ένας στ αφτί του άλλου.
Εκεί που πρέπει δηλαδή, δε φωνασκούν και δεν τους γνοιάζουν οι ματιές του πλήθους.
Τίποτα απο αυτή την ανούσια ρεκλάμα δεν τους απασχολεί, παρά να ζήσουν τη στιγμή τους μόνοι, δηλώνοντας γλυκά μα σθεναρά, «Είμαστε εδώ, μα δε μας αγγίζετε, μέρος του σκηνικού κάνετε τα δικά σας».
Τι θαρραλέα παιδιά, και τι όμορφο μάθημα να κρυφοκοιτάς τις απαρχές του έρωτα, της τρυφερής αγκαλιάς, τα πρώτα φιλιά μες στα μαλλιά και τα γελάκια που έρχονται να σου χαϊδέψουν τ αφτί με το αγέρι..
Τι θαρραλέα παιδιά, και πόσο χαίρεσαι που μια αγκαλιά απόψε θα γεμίσει λίγο πάθος, λίγα όνειρα, λίγα βότσαλα, πολύ αλμύρα. Θα κοιμηθούν και θα ξυπνήσουν σε αυτή την αγκαλιά, αφήνοντας χώρο μόνο για τις ανάσες τους, και την ελευθερία της επιλογής τους να υπάρξουν μαζί, αντίθετα στις μόδες των καιρών που αποθεώνουν το άγονο μπλαζέ ατομισμό μας.
Νομίζω πως είχα καιρό να ζηλέψω!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου