Ένα φανελάκι

Περνάει ο καιρός σκληραίνεις, κλειδώνεις τις σκέψεις σε μικρά κουτάκια.

Αλλάζεις εσύ, οι άλλοι, όλα.

Κι εκεί που έχεις αρχίσει να ονειρεύεσαι, και δε σε νοιάζει τίποτα,

Εκεί που γύρισε η πραγματικότητα στην εκκίνηση ξανά,

Ανοίγεις ένα συρτάρι, και βρίσκεις ένα φανελάκι.

Ένα απλό καλοκαιρινό φανελάκι που έχει επάνω του μια αγαπημένη μυρωδιά.

Πως μπόρεσες να ξεχάσεις…

Παίρνεις ανάσα, κλείνεις τα μάτια.

Κουτρουβαλούνε μέσα σου όλα αυτά που είχες τακτοποιήσει σε μικρά κουτάκια.

Μαντάρα έγινε ο κόσμος σου πάλι.

Ο όμορφα τακτοποιημένα αναίσθητα δικός σου κόσμος.

Μια μυρωδιά. Μια απλή γνώριμη ευωδιά.

Και ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου μετά από ώρα πνιγμένο στα κλάματα.