Μια κενή, ψυχρή απόσταση στριμώχτηκε ανάμεσα σε μένα και στο χώρο που βρίσκομαιλες και με σπρώχνει μακρυά η ίδια η ζωή.
Το πνιχτό βουητό απο τα αυτοκίνητα του δρόμου έγινε παράξενο, πρωτόγνωρο.
Ξέρω αυτόν τον πόνο. Είναι πένθος.
Κάτι μωβ ανεμώνες που στρώθηκαν χαλί για να περάσεις, έσκυψαν το κεφάλι καθώς έβλεπαν την πλάτη σου να απομακρύνεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου