Σκέφτομαι μακαρόνια

Σκέφτομαι μακαρόνια.

Υπάρχουν παγωμένα στην κουζίνα.

Είναι αργά, και μου λέω να μην φάω.

Το ξέρω οτι δεν θα αντισταθώ,  κι ας μην πεινάω.

Και που αντιστάθηκα δηλαδή?

Ενδίδω η αμαρτωλή.

Γενικώς και ιδιαιτέρως.

Ενδίδω και λέω «Ναι».

Τι εύκολα που μου βγαίνει η λέξη!

Ναι ρε! Μέσα. Πάμε.

Κι άλλο ποτήρι, κι άλλη βουτιά, κι άλλο φιλί, κι άλλη μια ατασθαλία...

Όλα πουτάνα πάλι.

ΝΑΙ σου λέω. Πάμε.

Έτσι είμαι. Δεν γεννήθηκα. Έγινα. Απο επιλογή.

Όλο «όχι» έλεγα παλιά. Τί θλιμμένο πλάσμα ήταν εκείνο!

Πέρασα ένα χαμένο διάστημα λέγοντας «Όχι».

Το μοναδικό χαμένο διάστημα της ζωής μου.

Δε μου άρεσα. Δεν γέλαγα. Δεν αγαπιόμουν. Δεν αγαπούσα.

Ούτε που θυμάμαι που άρχισα να λέω ναι.

Κι ούτε να μετρήσω μπορώ τις μελανιές που έχω φάει εξαιτίας τους.

Μα έχω μια γνώση πια απο το παιχνίδι «παθαίνω και μαθαίνω»

Που δεν θα άλλαζα με τίποτα.

Κι έχω και μια ψυχή, που καλή δεν τη λες, 

αλλά τη λες χαρούμενη, ικανοποιημένη.

Έχω και κάτι αναμνήσεις, χαζογελάω που το γράφω τώρα,

μισοντρέπομαι, μισοζορίζομαι, αναρρωτιέμαι. 

Θα το ξανάκανες? Θα ενέδιδες πάλι?

Εσύ τι λες? 

Μου λέω, και πάω να φάω μακαρόνια.