Η βροχή

Στην αποθηκούλα δεξιά, κάτω απο τα κρεμμύδια είναι οι ομπρέλες.

Κάθε που βρέχει, λίγο πριν βγω, σιγουρεύομαι οτι είναι εκεί, και τους γυρίζω την πλάτη.

Η βροχή δεν έχει νόημα αν δε σε αγγίζει.

Τρίζει ο δρόμος κάτω απο το βήμα μου.

Πλατσουρίζω όταν δεν με κοιτούν.

Αστράφτει και χαμογελώ στο φωτογράφο.

Σηκώνω λίγο το κεφάλι ψηλά, να βλέπω  ουρανό, να βλέπω το όμορφο να με λυτρώνει.

Γύρω μου οι άλλοι με ομπρέλες, σκυφτοί, σκοτεινοί, μαζεμένοι.

Το βλέμμα να φτάνει μέχρι την άκρη του παπουτσιού τους.

Σε έναν άλλο ουρανό, η υγρασία φίλησε τις ρυτίδες των ματιών του.

Κύλισε στα μάγουλα του.

Ο αέρας την πήρε τότε αγκαλιά, 

και τραμπαλίζοντας, την έφερε στα χείλη σου.

Αυτός δεν το πρόσεξε, 

εσύ δεν το κατάλαβες, 

μα εγώ το είδα.

Έκλεισα τα μάτια, πήρα ανάσα,

και αγάπησα κάθε σταγόνα που έπεφτε πάνω μου....

Είναι όμορφο μια σκέψη να σου αλλάζει όλη τη μέρα.