Έτσι πρέπει να είναι!

Αυτό το αγόρι εγώ το θαύμασα απο τη πρώτη μέρα.

Γέμισε τα μάτια μου κι εύκολα μπήκε στο μυαλό μου.

Τον κοίταξα και είπα «Ναι». Στάση. Εδώ κατεβαίνω.

Κι ήταν σαν απο παλιά, να έχουμε κάνει πρόβα όλες τις στιγμές.

Εκείνες τις αμήχανες, τις περίεργες, τις γεμάτες άγχος.

Είπαμε όλα τα σωστά, κάναμε τις παύσεις εκεί που έπρεπε.

Το χέρι του τύλιξε τη μέση μου ακριβώς τη στιγμή που το ρολόι του κόσμου χτυπούσε έρωτα. 

Ούτε ένα χτυποκάρδι χαμένο.

Και δεν μπερδεύτηκα. Μ’ ακούς? Ούτε για μια στιγμούλα.

Ούτε αμφισβήτησα, ούτε μετά αναρρωτήθηκα.

Αυτό το αγόρι εγώ το θέλησα.

Γέμισε το μυαλό μου και εύκολα μπήκε στο κορμί μου.

Όταν έφυγε μου πήρε μια ανάσα ένα χαμόγελο και μια πίκρα.

Χαλάλι του. Εγώ κράτησα τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια.

Τη μυρωδιά απ το πουκάμισο του. Την αγριάδα απο το μάγουλο.

΄Εχω τις αναμνήσεις μου όμορφα τακτοποιημένες στο κουτί τους.

Όμως, τη δική του ανάμνηση βγάζω και κοιτάζω πιο πολύ.

Θέλω να ξέρεις οτι χαμογελώ όταν σε σκέφτομαι, φαντάζομαι οτι χαμογελάς κι εσύ...