Όταν πεθαίνει κάποιος που σε ήξερε από τότε που γεννήθηκες. Που σε έβλεπε να μεγαλώνεις παίζοντας με τα παιδιά του. Που χάρηκε με τη χαρά σου και στεναχωρήθηκε με τη λύπη σου. Που όταν έλειπες σου έστελνε χαιρετίσματα, και όταν γυρνούσες σε καλωσόριζε χαμογελώντας.
Ακόμα και αν είσαι πενήντα χρονών μαλάκας... Αυτός ο άνθρωπος, πάντα σε θεωρούσε παιδί. Είσαι το παιδί που μεγάλωσε με τα παιδιά του, και στο μυαλό του πάντα ήσουνα "παιδί".
Όταν παθαίνει ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν, δεν χάνεις μόνο ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Χάνεις λίγη από την παιδικότητα σου. Τώρα είσαι εσύ ο μεγάλος, και χαζεύεις τα παιδιά των φίλων σου. Σιγά σιγά κλείνει ο μεγάλος κύκλος που μεγάλωσες.
Όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος...
... Μένεις λιγότερος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου