Για σένα.

Πετάω τα παπούτσια που μου σφίγγουν τα πόδια.
Καλτσάκια στο διάολο!
Πετάω το παντελόνι το μπλουζάκι το σουτιέν ό,τι με πιέζει.
Τσιμπιδάκια κοκαλάκια μεικ απ σιχτίρια βλαμμένους .
Πετάω από πάνω μου ελπίδες. Βραχιόλια κασκόλ κολλημένους.
Δεν θα έρθουν καλές μέρες.
Οι μέρες θα είναι όλες πουτάνες αλλά μερικές φορές εγώ δε θα πληρώσω το λογαριασμό.
Πετάω από πάνω μου ανθρώπους.
Αυτούς που θέλουν, αυτούς που δε θέλουν, αυτούς που θα μπορούσαν να θέλουν.
Κρατώ μια φωτογραφία σου ταυτότητας κρυμμένη στη τσάντα μου.
Το τελευταίο προπύργιο της συνειδητότητας μου.
Το τελευταίο χαρτί πριν το Δαφνί.
Η τελευταία μου αντοχή είναι τα μάτια σου.
Κι ότι αυτά μπορεί να χρειαστούν από μένα.
Γιατί μπορεί να κάνω τα πάντα.
Τα τρελά τα ανομολόγητα τα θλιβερά.
Μα για σένα μπορώ να κάνω τα απίστευτα. Απλά.
Κι όταν όλα γίνονται μπλαβί, ηλιοβασιλέματα μελανιές και μάτια.
Όταν όλα θολώνουν και δεν υπάρχει ορίζοντας, φάρος μου είσαι εσύ.
Κρατιέμαι για να είμαι εκεί όταν με χρειαστείς.
Και μετά, -ευτυχισμένη γέφυρα-, θα γκρεμιστώ όταν περάσεις.

Τι όμορφο που είναι να αγαπάς έτσι!!!