Τα σημαντικά

Πέφτω με το μολύβι κάτω από τα μάτια.
Για να ξυπνήσω και να δω στον καθρέφτη την πραγματική μου εικόνα πριν με πάρει η μπάλα της ημέρας.
Γεμάτη μουτζούρες και μελανιές.
Παλιότερα κοιμόμουν μετά από έναν βαθύ καθαρισμό προσώπου.
Να αναπνεύσει το δέρμα. Να είναι φρέσκο και δροσερό.
Τώρα άλλαξα χούϊ.
Τώρα αφήνω να αναπνέει μόνο το mojo μου.
Και όπου αυτό με πάει.
Στο κάτω κάτω αυτό με αφήνει και αναπνέω.
Μια ανάσα αυτό, μια ανάσα εγώ.

Ξέρεις, πριν αρχίσουν να γκρεμίζονται ένα ένα όλα τα τοιχάκια που με προστάτευαν από αυτούς, πριν αρχίσω να έχω μια αίσθηση του τι πραγματικά συμβαίνει, πίστευα ότι όλος ο κόσμος είχε φτιαχτεί για τα δικά μου τα βίτσια. ΄Ένα σκατόκαρδο και κακομαθημένο πλάσμα. Και μετά, πολλά χαστούκια μετά, πολλά κουπιά σπασμένα. Πολλοί προορισμοί χαμένοι, αυτό που έμεινε, κι αυτό που θα πεθάνει τελευταίο, είναι το ίδιο σκατόκαρδο και κακομαθημένο πλάσμα, με το ίδιο βλέμμα να βλέπει τον ίδιο κόσμο που έβλεπε κάποτε, μόνο που τώρα ξεχωρίζει ελαφρώς τα σημαντικά.

Να δίνεις τα πάντα, την τελευταία σου ανάσα, και κανείς να μην μπορεί να σου χαρίσει λίγο φως, είναι ειρωνεία.
Μα περισσότερο είναι χλεύη άμα νομίζεις ότι αυτά που δίνεις είναι σημαντικά.