Μιά φορά κι έναν καιρό...

Θα μας πω ένα παραμύθι.

Μια φορά κι έναν καιρό, ...ήταν ο άνθρωπος.

Αυτός ο γνωστός. Ο μέσα μας.

Έκανε τη δουλίτσα του και δεν ενοχλούσε.

Υπήρχε κλεισμένος στο σαρκίο των πρέπει.

Εμείς απ έξω περιφρουρούσαμε τα χαρακώματα.

Δεν είναι να αφήνεις πρωτόλειους στρατιώτες στη σφαγή…

Κρυφός αλλά πάντα παρών όμως, έκανε ζημιά εκ των έσω.

Τη ζημιά που κάνουν όλοι οι κρυφοί εαυτοί

που δεν συμμορφώνονται με αυτό που δείχνουμε.

Ροκάνιζε τα θεμέλια. Τα σαθρά.

Και μια νύχτα με φεγγάρι, 

παρ΄ τον πύργο απο τραπουλόχαρτα κάτω.

Ήταν και ρομαντικά όταν κατέκατσε η σκόνη...

Σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία με κόκκινο απο αίμα στις άκρες της.

Έπεσε ο εαυτός που έκανε την περιφρούρηση.

Ούτε που κατάλαβε απο  που του ήρθε!