Με ρωτάς γιατί δεν γράφω...

Με ρωτάς γιατί δεν γράφω...

Τάσε, δε γράφω, γιατί δε μου καίγεται καρφί για τίποτα.

Όταν  η χαρά είναι απτή και περισσεύει,

Φίλε Τάσε, δεν γράφεις.

Βουτάς, κολυμπάς, παραγγέλνεις άλλο ένα,

Κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι.

Θυμάσαι πως είναι να θυμάσαι?

Κυρίως, ό.τι δεν θα ξαναδείς, ...ό.τι δεν θα σε ξαναπονέσει...

(Νομίζεις).

Ανασαίνεις.

Εγώ, τι να σου πω... γιατί δεν γράφω? ...

Δεν πονάει ρε Τάσε πια.

Δεν πονάει, και ντρέπομαι.

Δεν πονάει τόοοοοοσο πολύ.

Τόσο απάνθρωπα πολύ.

Βρήκα ένα μικρό παράθυρο, που μπορώ να στέκομαι στο φως,

Και να μη με τρελαίνει.

Μπορώ να στέκομαι έτσι, χωρίς σκοπό,

χωρίς σώμα, χωρίς να νοιάζομαι.

Να βλέπω το μεγάλο πλάνο, όχι το μικρό,

αυτό που έβαλε πλώρη να με ρημάξει,

Το άλλο.

Αυτό που με έμαθε να υπάρχω.

Σαν σύννεφο, σαν κύμα.

Δεν είμαι περισσότερο απο αυτά.

Είμαι εδώ, είμαι αναίσθητη, υπάρχω, και δεν σκέφτομαι.

Μερικές φορές, η ζωή, συνεχίζει.

Εκεί που δεν την περιμένεις.

Through cracks, through walls and pavements