Πρέπει

Περίεργο πως σε πιάνει απο το μανίκι η ζωή και σβουρίζει ολούθε.

Θλίψη, χαρά, καλωσόρισμα, αποχαιρετισμός...

Πάνω κάτω στα αισθήματα που σε ταράζουν βαθιά,

σε σκέψεις που σε κάνουν να ψηλώνεις.

Μετά απο τόσο βολόδερμα, τόσα μαθήματα συμπυκνωμένα,

τόσα Δόξα ο Θεός και Βοήθα Παναγία μου 

ξέπνοη καταλήγεις σε μια άκρη.

Ν’ απομένεις και ν’ αναρωτιέσαι τι έγινε?

Πως έζησα δυο χρόνια μέσα σε δυο μέρες?

Αδυνατεί το μυαλό να κατανοήσει.

Κι απ΄ολα, όλα όσα συνέβησσαν το μόνο που κράτησα είναι ένα Πρέπει.

Πρέπει όταν μιλάς σε κάποιον, ο τελευταίος σου λόγος να είναι χαμογελαστός.

Γιατί μπορεί να είναι ακριβώς αυτό. Ο τελευταίος.

Το μόνο Πρέπει που παραδέχτηκα ποτέ μου.