Θα γένη τσι κακομύρας... στου λέου γο ι Ζήκους!!!

Φαινόταν απο χτες. Είχαν γεμίσει οι δρόμοι. Ένα θολό ποτάμι. Συνήθως μου αρέσουν τα ποτάμια. Αλλά αυτό κατέβαζε λάσπη. Είχαν γεμίσει οι δρόμοι παντός είδους σκουπίδια. Περίεργες φάτσες. Οι έξω απο δω. Τους ξεχωρίζεις. Ξαφνικά τα πεζοδρόμια γέμισαν μπουλούκια. Και οι γωνίες ορίζονταν ως επικράτεια ανάπηρων ζητιάνων. Που βρέθηκαν τόσοι ανάπηροι? Κάναμε εισαγωγή απο κανένα ευαγές ίδρυμα?. Με ενοχλεί, μου χαλάει την αισθητική αυτό το φθηνό νταβαντούρι. Η αρπακολιαστή. Το ντε και σώνει διασκεδάζω.Αλλά πάλι, μπορείς να με πεις και παράξενη.
Πέμπτη πρωί πήγαινα στη δουλειά και άκουγα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό να ανακοινώνει οτι οι υπάλληλοι για την καθαριότητα έχουν πανελλαδική απεργία. Αυτολεξεί: «O δήμος Πατρέων παρακαλεί επιχειρήσεις και νοικοκυριά να μην βγάλουν σκουπίδια στους δρόμους. Ας μην κρύψουμε τη γιορτή των χιλιάδων επισκεπτών». Να πάει να γαμηθεί ο κύριος Φούρας, μαζί με τους χιλιάδες επισκέπτες του. Να τους πάρει στην κουζίνα του, να κάνουν ατσαλιά εκεί.Αυτές ήταν οι πρώτες αυθόρμητες και ευγενικές μου σκέψεις. Μετά, και λογοκρίνοντας τις λιγότερο ευγενικές σκέψεις, σιγουρεύτηκα οτι θα φύγω. Να κάνω χώρο για τους χιλιάδες επισκέπτες μας.
Σήμερα, κουτρουβαλώντας να προλάβω το λεωφορείο που θα με έβγαζε απο αυτό το φρενοκομείο, έπεφτα πάνω σε αγέλες. Όλοι έψαχναν κάτι. Περιπλανιόντουσαν ψάχνοντας τί είναι αυτό που ψάχνουν.Σε λίγες ώρες σκεφτόμουν, θα αποτελώ μέλος μιας αντίστοιχης αγέλης σε μια αντίστοιχα καρναβαλλλίζουσα πόλη. Κάποιοι νωρίτερα, θα με έχουν στείλει στο διάολο νοερά, χωρίς να με ξέρουν προσωπικά, και εκεί θα επαναλάβω τον βρόγχο. Αυτή η σκέψη όμως, να ενοχλήσω εγώ αντί να με ενοχλήσουν, δε με χάλασε καθόλου την εγωίστρια.
Τουλάχιστον, σκέφτηκα το υπερ μου. Μιλάω άπταιστα ελληνικά. Κάτι που δεν θα έλεγα για τους χιλιάδες επισκέπτες μας. Αυτοί είναι Ζουλού. Ή ομιλούν τη μαυροδαφνίζουσα. Either way, no way. Στο λεωφορείο μακάριζα την τύχη μου. Ένα μακρύ ποτάμι αλλαλάζοντες προβολείς στο αντίθετο ρεύμα έφταναν σε πραγματικές συνθήκες σύγκρουσης. Ανισόρροποι οδηγοί δοκίμαζαν τα όρια του παράλογου προσπεράσματος. Πες μου πόσο μακρυά μπορείς να πας σε μια σχεδόν στατική ουρά χιλιομέτρων? Μερικοί πήγαν πραγματικά πολύ μακρυά... ή τους έστειλαν άλλοι... Στον αγύριστο!
Στα όπλα στα όπλα! Μου ερχόταν να φωνάξω. Να προειδοποιείσω φίλους και συγγενείς να κρυφτούν στα καταφύγια. Ξέρω, εδώ θα με πεις υπερβολική. Το παραδέχομαι, υπάρχει κάποια μακρυνή συγγένεια με αρχαίους έλληνες τραγικούς βλέπεις. Αλλά δε μπορούσε να ξεκολλίσει το μυαλό μου. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός? Και να μπορούσα να τους ρωτήσω, δε νομίζω οτι θα έπαιρνα απάντηση. Η τελευταία κίνηση πριν κλείσω τον ταξιδιωτικό μου σάκο ήταν να βγάλω τη μάσκα που είχα πετάξει άτσαλα μέσα. Την έβαλα άσκεφτα. Την έβγαλα με περίσκεψη. Νομίζω οτι θα κάνω ένα καρναβαλλλλικό ταιμ άουτ για τα προσεχή χρόνια η Πατρινννιά. Όταν και άμα μου περάσει η άρνηση, θα γράψω την ωδή σε ένα χαμένο καρναβάλι. Εκείνο που με πλήγωσε.