Αχυράνθρωποι

Άχρωμοι, άοσμοι, αδιάφοροι, τους καταλαβαίνεις μόνο από το χώρο που πιάνουν στην καρέκλα δίπλα σου. Άβουλοι. Ετερόφωτοι. Όταν φεύγουν οι άλλοι από το δωμάτιο, σβήνει και το φως μέσα τους. Νεκροί που κακώς πληροφορημένοι εξακολουθούν την ύπαρξη. Βρίθει ο τόπος γύρω μας αδιάφορες υπάρξεις. Αναρωτιέμαι! Πως μπορούν? Είναι τα γνωστά μας θύματα. Όταν είναι να συμβεί κάτι, θα συμβεί σε αυτούς. Δεν αποφασίζουν για τίποτα και απαιτούν τον κόσμο από σένα. Ανικανοποίητοι, και μη ικανοποιήσιμοι. Φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια κάτω από τις σκιές μεγάλων δέντρων μετά από μια νύχτα με πάχνη και υγρασία. Γι αυτό και είναι θολά πλάσματα. Κανείς δε θυμάται το όνομά τους, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, το άρωμά τους. Υπάρχουν για να γεμίζουν το χώρο. Είναι σαν άδειες βαλίτσες που τις κουβαλάς από ταξίδι σε ταξίδι από συνήθεια, ή γιατί έτσι σου έμαθαν πως πρέπει να ταξιδεύεις. Περιττότητες.

Υπάρχουν από χόμπι κάποιων άλλων. Σύνηθες επάγγελμα, είναι κλακαδόροι. Αρνιά για σφαγή. Αιώνιες ταλαιπωρίες. Συνεχόμενα ατυχήματα. Άδεια πουκάμισα. Μεγάλο τους ατού η γλυκερότητά τους. Συγκαταβατικοί και ναιδιστές. Γνωρίζουν όλη την γκάμα των ενθαρρυντικών λαρυγγισμών και τη χρησιμοποιούν με μαεστρία. Ακούν χωρίς να ακούν, απλά για να έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωή σου. Εκείνη την ώρα σκέφτονται αν έκλεισαν το θερμοσίφωνο. Αθώα μαξιλαράκια για να ακουμπάς. Μετά σε πνίγουν.