Η επόμενη γωνία...

Να βγάλεις τα σώψυχα δεν γίνεται όταν είσαι μπερδεμένος. Σου λένε είναι τόσο απλό! Αν ήταν απλό, οι πρώτες προτάσεις που σχηματίζονται στο μυαλό και επιπλέουν στη συνείδηση θα έβρισκαν το δρόμο για το στόμα. «Μη φεύγεις»! θα έλεγε η φωνή σου. «Έλα μαζί μου». Θα τολμούσε να επιμείνει. Θα έπιανες το χέρι και θα πορευόσουν. Στην άγρια θάλασσα θα είχες παρέα. Μα δεν είναι απλό. Φοβάσαι. Όχι εσένα, εσύ ξέρεις που μπορείς να φτάσεις. Φοβάσαι εσένα για τον άλλο. Να μην βαρύνεις τη χαρά με αυτά που κουβαλάς πιο μέσα. Στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.

Εκεί αράχνες γιγάντιες και σκοτεινιές παίζουν αδερφωμένες. Εκεί που δε θέλει να πατήσει η συνείδηση. Αφροπετάγονται στα όνειρά σου. Τα κάνουν εφιάλτες. Με κομμένη ανάσα τα σπρώχνεις πάλι, στο πίσω δωμάτιο. Στον τρόμο.

Κι όσο ο τρόμος σε κρατάει από το χέρι, κανένα χέρι δεν μπορείς άλλο να κρατήσεις. Και η ζωή που διψάς, περιμένει στη γωνία. Μα είναι πάντα η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία. Η επόμενη γωνία...