Η αναμονή.

Η αναμονή βασανίζει σε λευκές αίθουσες.

Συνθλίβει στον μύλο την υπομονή σου.

Ξεκλειδώνει κουτάκια με φόβους που είχες ξεχάσει.

Δένει ένα λάσο στον λάρυγγα και το τραβάει σαδιστικά να κλείσει.

-         -  Η αναμονή αποβλακώνει.

Παγώνει το αίμα και τις αντιδράσεις.

Λειώνει τα ρολόγια όπως ο Νταλί στους πίνακες του.

-         -  Η αναμονή σκοτώνει.

-         Το θήραμα τον θηρευτή, τα όνειρα, τις προθέσεις.

Κάποτε - κάποτε και την ίδια την αναμονή.

Ούτε η ίδια δεν αντέχει.

Γίνεται αυτόματα και τυχαία.

Όταν έχουν ειπωθεί προ πολλού όλα τα «δεν αντέχω πια».

Τότε η αναμονή παύει.

Με μια μικρή και ασήμαντη τελεία.

Με μια ανάσα.

Είναι η στιγμή που παύει και η σκέψη.

Αρχίζει η πράξη.

Άσκεφτη.

Αυτόματη.

Λυτρωτική.