Στην αγκαλιά της

Κάτι σούρουπα του Νοέμβρη, 

με βρίσκουν στη θάλασσα να κοινωνώ τα μαβιά της ηλιοβασιλέματα. 

Κι όλο πιάνω τον εαυτό μου να ρωτάει...

Βούτηξε κανένας μέσα σου σήμερα?

Συγχρόνισε τους παλμούς του με τους δικούς σου?

Γίνατε ένα στη βουτιά του?

Του έσπειρες παγίδες και δολώματα?

Υπήρξε η στιγμή που θέλατε και οι δύο να χαθεί μέσα σου?

Απο παιδί φαντάζομαι πως κάθε φορά που μπαίνει κάποιος στη θάλασσα, υπάρχει πάντα μια απειροελάχιστη πιθανότητα να μην ξαναβγεί, μετά απο κοινή συμφωνία. 

Έτσι. Επειδή το θέλουν και οι δυο. Επειδή της αξίζει.

Έρχεται πάνω μου γουργουρίζοντας. Ο ήχος αυτός με γαληνεύει. Παιχνιδιάρικα γλύφει τα δάχτυλα μου. Σα σκυλάκι που βρήκε παρέα για να παίξει. Μου είναι πολύ έυκολο να ξεχαστώ. Να την αφήσω να με παρασύρει. Να παίξουμε, να αγκαλιαστούμε,  να χαθούμε η μια στην άλλη. 

Είναι και η Αφροδύτη απ τ’ απόγευμα που μας παρακολουθεί. Στην αρχή αχνόφεγγε, μα όσο πάει η ώρα έρχεται πιο κοντά. Θέλει κι αυτή να παίξει. Το μάτι στον ουρανό που ξέρει. 

Πόσοι λίγοι γνωρίζουν αυτό το παιχνίδι!