Η συναυλία

Τελειώνει η συναυλία. Έπαιξες, χοροπήδηξες τραγούδησες μέχρι που έκλεισε η φωνή σου. Το μπλουζάκι μούσκεμα κι εσύ χαμογελάς ηλίθια. Έδωσες τον εαυτό σου και πήρες αντάλλαγμα στιγμές. Ωραία ήταν. Θα το ξανάκανες ευχαρίστως. Ήδη έφυγαν οι περισσότεροι και κλείνουν οι προβολείς. Μαζεύονται τα καλώδια. Ο υπεύθυνος σου κάνει σήμα οτι όλα πήγαν καλά.

Δε σε νοιάζει. Φτάνει που άδειασες. Αυτό αξίζει.

Τι κι αν χοροπήδηξαν 3, 13, 103 μαζί σου.....      

 Δε σε νοιάζει. Σε νοιάζει  αυτό που κυλάει στις φλέβες σου. Η αδρεναλίνη. Ότι έδωσες, το τίποτα που πήρες, πόσο πολύτιμο είναι αυτό το τίποτα...

...σκουπίζεις τον ιδρώτα απο τον σβέρκο σου και σκέφτεσαι...

Τελείωσε η συναυλία. Έπαιξα, χοροπήδηξα, τραγούδησα μέχρι που έκλεισε η φωνή μου. Τώρα είναι το τέλος? Μαζεύω το καλώδιο και πάω σπίτι μου? Κάτι εικόνες μου έμειναν, κορίτσια με σηκωμένα χέρια, χαμόγελα απο τη γωνία, δυο τρείς τυπάδες χοροπηδούσαν μαζί μου.... αυτό είναι? Αυτό ζητώ?

Κάπου εκει μέσα, υπήρχες εσύ. Πάντα θα υπάρχεις εσύ, γιατί για σένα παίζω....

Σήμερα,  χτες, και αύριο και πάντα. Θα σε περιμένω μέχρι που η πλατεία να γεμίσει. Όχι απο κόσμο...

... Απο τα μάτια σου!