Μπάλα

Ένα από τα πιο ερωτικά άρθρα που έχω διαβάσει ήταν στο προηγούμενο τεύχος των Εικόνων. Το θέμα δεν ήταν οι σχέσεις, ή ο έρωτας, ήταν απλά ο Μπάγιεβιτς. Ο Μπάγιεβιτς της ΑΕΚ όχι κανένας άλλος Μπάγιεβιτς. Το σαιξπηρικό -κατά τα λόγια του δημοσιογράφου πάντα, - πάθος του και το πηγαινέλα του Ντούσαν στην ομάδα. Λατρεία, πόνος, λύπη, θυμός, κακία, εξαπάτηση, πίκρα, προσμονή, όλα τα στοιχεία που συνθέτουν έναν δυνατό έρωτα.
Αξίζει το τελευταίο κομμάτι του άρθρου από τον Στέφανο Δάνδολο…

…«Είσαι υπέρ Ντούσκο? Μα εσύ τον έβριζες» να μου λένε οι φίλοι μου. Και εγώ να επισφραγίζω την κωλοτούμπα μου για χάρη ενός ανθρώπου που, παρά τη χλεύη και τις βρισιές, επιστρέφει εκεί όπου νομίζει ότι ανήκει, και για χάρη ενός εφτάχρονου αγοριού που το ‘χει ανάγκη να πιστέψει ότι δεν είναι τα πεντοχίλιαρα που ορίζουν τις ζωές μας, αλλά οι αληθινές αγάπες, εκείνες που στο τέλος απομένουν για να μας υπενθυμίζουν ότι ζούμε με τα λάθη μας, τις αδυναμίες μας και τους έρωτες που μας σημάδεψαν για πάντα….

Και εγώ η ανόητη ποτέ δε βρήκα ρομαντισμό στο ποδόσφαιρο…