Σε ψάχνω....

Έχω κάτι απορίες...

Μου σβουρίζουν κάτι ερωτήσεις το νου...

Ασήμαντα πράγματα.

Σημαντικά όμως για μένα.

Γίνονται σημαντικά γιατί ξέρω οτι κανείς εκτός απο σενα,

 δεν μπορεί να μου απαντήσει.

Και συγχίζομαι.

Τσακώνομαι με τον εαυτό μου.

Γιατί δεν σε ρώτησα τότε που έπρεπε?

Αν σε ρώτησα γιατί δεν το θυμάμαι?

Είναι ηλίθιο.

Είναι σημαντικό.

Δεν θέλω να σκέφτομαι οτι αυτό είναι ένδειξη οτι μου γλυστράς.

Θα τρελαθώ.

Ρωτώ τους άλλους.

Δεν ξέρουν. Αμηχανία. Λύπη.

Τρελαίνομαι.

Πρέπει να μάθω.

Κάτι μέσα μου ματώνει.

Ο λογικός εαυτός μου λέει:

«Άστο. Είναι ασήμαντο».

Ο κόμπος μου λέει:

«Βρες το! Είναι σημαντικό».

Παίρνω ανάσες, απο αυτές της επιβίωσης, και κοιτάζω στον καθρέφτη οικτιρώντας.

Εγώ δεν θα ξέχναγα.

Θα θυμόμουν για πάντα.

Δαγκώνω τα χείλη μου για να μην κλάψω. 

Η γεύση απο αίμα με ξενίζει και επανέρχομαι.