Τα φοβάμαι τα καλά παιδιά
Τις αγνές προθέσεις.
Τα χαμόγελα που δεν καταλαβαίνεις γιατί σου απευθύνονται.
Όλη αυτή την κοινωνική καλοσύνη που με κάνει
να σκέφτομαι πριν γυρίσω την πλάτη μου.
Τις φοβάμαι τις αγάπες.
Απλά δεν τις καταλαβαίνω.
Προτιμώ τους στριφνούς ανθρώπους.
Αυτούς που δε σου απευθύνονται εύκολα.
Το χαμόγελο τους όταν ανατέλει σου αξίζει πραγματικά.
Δεν κάνουν τον κόπο να κρυφτούν πίσω απο νόρμες.
Αυτούς καταλαβαίνω. Αυτούς σέβομαι.
Τα πλατιά χαμόγελα γιατί είσαι κοινωνικό ον
Τα αντιλαμβάνομαι καχύποπτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου