Η γειτονιά

Ανοίγεις το παράθυρο βλέπεις απέναντι το γείτονα με το σώβρακο. Μούρλια το σώβρακο, άθλιος ο γείτονας. Ανταποδίδεις την καλημέρα κλείνεις τα μάτια και πας να φτιάξεις καφέ. Πίνεις τον καφέ και δειλά ξαναπλησιάζεις το παράθυρο. Δίπλα από το γείτονα με το σώβρακο είναι ο παπαγάλος που ξέχασε η ζουρλή όλο το βράδυ όξω. Τον έχει χτυπήσει ο ήλιος κατακέφαλα και εδώ και 24 λεπτά γυρίζει πάνω στο αριστερό του πόδι. Σβούρα το πτηνό, κάνει ωραία χρώματα. Σε λίγο πέφτει κάτω και ξεζαλίζεστε όλοι. Κοιτάς λίγο πιο κάτω το πανδαιμόνιο στον παιδικό σταθμό της γωνίας. Τόσα τριπίθαμα μαλλιοκούβαρα έξω από την πόρτα και κανένα να μην εννοεί να φύγει από τη μέση του δρόμου… αναρωτιέσαι πως επιβιώνουν και μποτιλιάρουν τους δρόμους δεκαετίες μετά

Το καναρινί λεωφορειάκι με την πινακίδα «Προσοχή παιδιά» σου θυμίζει τη ταμπέλα που έχεις στην πόρτα «Προσοχή σκύλος δαγκώνει» Λυπάσαι τους οδηγούς που έρχονται αντιμέτωποι πρωινιάτικα με τέτοια απειλή. Φαντάζεσαι να το τρακάρεις το λεωφορειάκι και να ξεχυθεί από μέσα η κοντοπίθαρη λαίλαπα? Θα πάρει στα χέρια το όχημα σου και θα στο ρίξει σε κανα Jumbo bebe. Χρόνια μετά θα βρουν εσένα, με τη Barbie αστροναύτη κάτω από τη μασχάλη σου. Ή εκεί που ήταν η μασχάλη τέλος πάντων.

Κάτι τέτοιοι συνειρμοί σε κάνουν να μη θέλεις να σηκώνεσαι από το κρεβάτι σου τα πρωινά. Και αυτό το ρημαδοπαράθυρο τι ήθελες και το άνοιγες? Χαλάστηκες πάλι. Κάνεις να το κλείσεις και κοκαλώνεις πάραυτα. Περνάει το μανάρι από την γκαρσονιέρα του πέμπτου. Η μέρα γέρνει προς το ηλιόλουστο. Κάπως έτσι θα ξεκίναγε αν κέρδιζες το λόττο. Θα άνοιγε αυλαία με το τεκνό να γυρίζει με το γαλατάκι του από το ψιλικατζίδικο, με το σορτσάκι του από το Atlas sport, και όλα τα μεγέθη στα σωστά σημεία. Κι ας σε λέει η φίλη σου τεκνατζού και γιαγιάκα. Δε σε νοιάζει ποσώς. Το μάτινγκ είναι σπορ που γίνεται ενίοτε και για να ευχαριστιέσαι και εσύ ως γυναίκα, και όχι να πασχίζεις διαρκώς να γίνεσαι αντικείμενο μάτινγκ για να ευχαριστείς τα εις μάτην αρσενικά

Το ευχάριστο διάλειμμα τελείωσε, το τεκνό εξαφανίστηκε στην πιλοτή, η μέρα σκοτείνιασε, κι εσύ θα πρέπει να πηγαίνεις. Πας να ντυθείς στην κρεβατοκάμαρα. Κοιτάς το ξέστρωτο κρεβάτι, κοιτάς το ρολόι, θ’ αργήσεις που θ’ αργήσεις, δίνεις ένα σάλτο και αγκαλιάζεις το μαξιλάρι. Λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου κάνεις νοερά σπονδή στα απανταχού λίκρα σορτσάκια. Δεν θέλεις να συμβεί τίποτε άλλο σήμερα.