Η υιοθεσία

Ξημέρωνε Σάββατο. Ζεσταινόμουν πολύ για να πάω για ύπνο. Είχα μπουχτίσει με τον υπολογιστή και βγήκα στην αυλή να πάρω αέρα. Άραξα σε μια καρέκλα και άκουγα τη νύχτα. Η νύχτα έχει πολλούς φλύαρους ήχους. Ξεχωρίζω το σούρσιμο των μολυντηριών στους τοίχους. Ακούω το παιχνίδι των γατιών μέσα στο σκοτάδι. Ξέρω πότε τα νυχτοπούλια αλλάζουν κλαδί. Αλλά αυτόν τον ήχο δεν τον ήξερα. ΄Ενα ανεπαίσθητο κλάμα. Μια παρουσία. Κοίταξα πιο προσεκτικά προσπαθώντας να ξεχωρίσω στο σκοτάδι. Με κοίταγε κάτω από το άνοιγμα του πορτονιού. Ρουθούνισε.

Ήταν αρκετά ευγενική ώστε να μην κάνει φασαρία. Το εκτίμησα. Μου αρέσει η διακριτικότητα ως προσόν. Της άνοιξα την πόρτα γιατί ούτε εγώ είμαι ανάγωγο πλάσμα. Κάθισε έτσι για λίγο έξω από το πορτόνι της αυλής και κοιταγόμασταν. Έκανα χώρο να περάσει αν ήθελε. Ήθελε. Η μαμά μου έχει σταλάξει στην ανατροφή μου οτι τα πρώτα πέντε λεπτά που μπαίνει κάποιος στο σπίτι πρέπει να ρωτήσεις «Τί θα πάρετε, Ένα γλυκάκι· Να φτιάξω καφέ»? Καθότι η ώρα ήταν προχωρημένη και ο καφές ήταν κακή ιδέα την τράταρα ένα ζαμπονάκι. Και δεύτερο. Και τρίτο. Μετά, τέλος τα ζαμπόν.

Οι καλοί τρόποι λένε πως πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση. Τη ρώτησα το όνομά της. Αναστέναξε. Καταλαβαίνω επίσης και όταν ο άλλος δεν θέλει να δώσει πληροφορίες προσωπικής φύσεως. Δεν έμεναν και πολλά πράγματα να κάνουμε. Στον τρίτο αναστεναγμό της το έπιασα το υπονοούμενο. Θα ξημέρωνε σε λίγο και εμείς ακόμα λέγαμε τα βασικά. Ήταν ώρα για ύπνο. Τη συνόδευσα στο δωμάτιό μου αμφιβάλλοντας αν θα το έβρισκε του γούστου της. Με ξάφνιασε όταν έκανε την γκραντ τουρ στα πεταχτά, δεν είχε και πολλά να μυρίσει, είχα σφουγγαρίσει το απόγευμα, και κατέληξε μετά από ένα κύκλο γύρω από τον εαυτό της στα πόδια του κρεβατιού. Είχα μια υποψία, αλλά σιγουρεύτηκα μετά από αυτό. Η κυρία έβλεπε πολύ τηλεόραση στο παρελθόν. Ήξερε όλες τις κλισέ συμπεριφορές.

Εντυπωσιάστηκα αλλά δεν ήθελα να το δείξω. Ξάπλωσα με μια ξερή καληνύχτα. Νομίζω οτι δεν κατάφερα να της δείξω χαρακτήρα. Μετά από δυο λεπτά είχα μισοσηκωθεί και την χάζευα να αναστενάζει στον ύπνο της. Δεν είχαν περάσει καλά καλά δύο ώρες. Πετάχτηκα. Άρχιζα να νιώθω λίγο σαν λακές. Άνοιξα την πόρτα σε περίπτωση που ήθελε να βγεί. Με καλοκοίταξε νυσταγμένη και περίμενε να την οδηγήσω στην τουαλέτα. Κόντεψα να πέσω ξερή. Τί τρόποι! Την οδήγησα και περίμενα. Μόνο και μόνο επειδή δεν ήξερα τί γίνεται μετά. Μου έδειξε αυτή! Πήγε στο νερό του γατιού. Ήπιε, και περίμενε. Περίμενα και γω. Τί περιμέναμε? Έξυσα το κεφάλι μου. Δεν είμαι πρωινός τύπος. Επτάμιση ώρα το πρωί δε λειτουργούν ούτε οι πρωινοί τύποι. Κάνουν ντους τρωνε ένα καλό πρωινό και μετά ξυπνάνε... Ααααα πρωινό! Σωστά. Τώρα?

Τελικά είναι εντυπωσιακό πως η σωστή ανατροφή του ενός κολλάει τον άλλο. Μετά από τα απαραίτητα ψώνια, μια ώρα αργότερα αυτή τελείωνε την κονσέρβα και εγώ τη φρυγανιά με τη μαρμελάδα. Έχω να φάω πρωινό το πρωί πολλά χρόνια. Συνήθως αν θα φάω πρωινό, είναι μεσημέρι ή αργά το βράδυ. Η συνύπαρξη σε μαθαίνει πολλά πράγματα. Είχε δίκιο ο παππούς μου που έλεγε οτι μετά από 60 χρόνια γάμου με τη γιαγιά μου δεν ήξερε αν οι απόψεις του ήταν δικές του ή δικές της. Ήμασταν έτοιμες για το επόμενο βήμα. Ποιό ήταν? Δε θέλω να φανώ ηλίθια, αλλά οκτώμισι ώρα το πρωί και μετά από δύο ώρες ύπνου σε μια καινούρια κατάσταση δεν έχεις και τις εμπνεύσεις του Αϊνστάιν. Ψιλοκομπλάρεις. Αναρωτιέσαι. Ευτυχώς μου έδωσε πάλι τη λύση στο πιάτο. Πήγε στο κάτω μέρος του κρεβατιού και κάνοντας ένα γύρο ψάχνοντας προσανατολισμό, βολεύτηκε και το επόμενο λεπτό κοιμόταν μακάρια. Μου ‘ρθε να την φιλήσω. Ενάμιση λεπτό αργότερα, κοιμόμουν κι εγώ του καλού καιρού.

Τρεις μέρες μετά κάναμε ένα τολμηρό βήμα στη σχέση μας. Κάναμε μπάνιο. Έχει χτιστεί πλέον αμοιβαία εμπιστοσύνη. Κάθισε υπάκουη να την κάνω σα λαδωμένο ποντίκι με το νερό, να της βάλω τρεις φορές σαπουνάδα, να προσέξω να μην πάει στα μάτια στα αφτιά της. Μου το ανταπέδωσε γιατί έτσι όπως τιναζόταν μετά έκανα ένα μίνι ντουσάκι αλλά που ξέρεις, μπορεί και να το χρειαζόμουν. Σίγουρα έβγαλα λιγότερη μπίχλα. Αλλά δεν το σχολίασα. Μου φέρεται σαν κυρία επι των τιμών. Με ακολουθεί σε κάθε δωμάτιο, ακόμα και αν την προειδοποιώ οτι απλά πάω για νερό και δεν χρειάζομαι συνοδεία. Όταν κάθομαι στον υπολογιστή πάει κάτω από το κρεβάτι για δροσιά. Χτες το βράδυ έκανα το λάθος να ετοιμαστώ μπροστά της για έξω. Έβαλα τα παπούτσια μου και αυτή τη φορά δεν της είπα βόλτα. Νομίζω οτι είτε ξέρει τί είναι βόλτα, είτε τη λένε «Βόλτα». Ανταποκρίνεται ακαριαία. Τέλος πάντων. Κατάλαβε οτι θα έμενε πίσω. Σας είπα οτι έχει έντονο χαρακτήρα? Πήγε και ξάπλωσε μπροστά στην πόρτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να βγω αν δεν την άνοιγα μαζί με την πόρτα...

Δεν θα σχολιάσω πως έφυγα, θα σχολιάσω τί έγινε όταν γύρισα. Ήρθε το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και οι Απόκριες μαζί. Γέμισε ο κόσμος πυροτεχνήματα καρδούλες και ουράνια τόξα. Σε τόση επίδειξη αγάπης δεν είμαι συνηθισμένη. Κοίταγα γύρω μου να δω αν είναι η Καντιτ κάμερα κρυμμένη . Smile! Τώρα νιώθω λίγο μουδιασμένη. Πρώτη φορά ανήκω κάπου. Πρώτη φορά βρίσκομαι αντικείμενο ακούσιας υιοθεσίας. Γιατί όπως και να το πάρει κανείς, με υιοθέτησε. Πιστεύει οτι έχω πολλά ακόμα να μάθω, και έχει κάθε διάθεση να με καθοδηγήσει. Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα όμως, και δεν ξέρω πως να της το εκφράσω. Όσο και τακτ να χρησιμοποιήσω είναι δύσκολο να το καταλάβει. Έχει κάνει έξωση στον γατούλη μου. Τον κυνηγάει λυσσαλέα όπου τον δει. Ο κακομοίρης με κοιτάει από την ταράτσα με παράπονο!!!