Παρατηρώ από τη γωνίτσα μου να αλλάζουν όλα γύρω μου. Οι άνθρωποι, το περιβάλλον μου, οι συνήθειες, οι συνθήκες, οι καταστάσεις, εγώ. Ένα μόνο έμεινε ίδιο. Η λαχτάρα του να φεύγω. Κυριολεκτικά, μεταφορικά, από τότε που απέκτησα συνείδηση μέχρι σήμερα που προσπαθώ να την αποφύγω. Το μόνο που μένει ίδιο. Να φεύγω! Να μη με πολυνοιάζει που πως και γιατί. Καλύτερα όταν δεν σχεδιάζεις. Εκεί που κάθεσαι και αγναντεύεις έξω από το παράθυρο, να ξεκινάει το μυαλό, να ακολουθεί το κορμί, και ξαφνικά να αιωρείσαι πάνω από το τοπίο.
Χάζευα μια αμερικάνικη σειρά το «4.400». Η ιστορία λέει οτι χάνονται 4.400 άτομα διαφόρων ηλικιών σε διάστημα 60 χρόνων. Και γυρίζουν όλοι μαζί στο σήμερα, χωρίς να έχουν αίσθηση πόσος καιρός πέρασε από την εξαφάνισή τους. Καθένας τους έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα. Τους έχει δοθείαπο μια ξεχωριστή, ως ύστατη προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί για να σωθεί ο κόσμος. Πιασάρικη ιστορία. Τίποτε τρομερό. Μόνο που με έκανε να σκέφτομαι ποια ικανότητα θα ήθελα να είχα. Στην αρχή μου φαινόταν δύσκολο. Το μετακινώ αντικείμενα με τη σκέψη δε μου λέει τίποτα. Να ακούω τις σκέψεις των άλλων με ανατριχιάζει. Να θεραπεύω αρρώστιες μου είναι too much.
Ήταν πολύ εύκολο να καταλάβω τελικά τι ήθελα. Έφτασε να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Μέσα σε δευτερόλεπτα είχα φύγει πνευματικά. Το σώμα μου κλοτσούσε να ακολουθήσει. Κρίμα που τελικά οι ικανότητες δόθηκαν από τους ανθρώπους της Παραμαουντ αυστηρά στους χαρακτήρες της σειράς. Γιατί οι παραγωγοί δεν έχουν προειδοποιητικό σήμα όπως παλιά? «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική».
Στέκεσαι μπροστά στο κουτί και βλέπεις ένα επεισόδιο διάρκειας 42 λεπτών. Μετά γυρίζεις στο παράθυρο και χάνεσαι τις επόμενες δυο ώρες. Μετά σε παίρνουν τηλέφωνο οι φίλοι σου και σε ρωτάνε που ήσουν και γιατί δεν πήγες στο ραντεβού. Τί τους λες? Ούτε και εσύ ο ίδιος δεν τολμάς να παραδεχτείς πόσο χαζό ήταν αυτό που έκανες. Ονειρευόσουν με τα μάτια ανοιχτά. Αυτό έκανες. Ονειρευόσουν οτι είχες μια ιδιαίτερη ικανότητα, και προς μεγάλη σου ντροπή δεν την έθεσες στις υπηρεσίες της ανθρωπότητας. Ήσουν κάπου ψηλά με τα χέρια ανοιχτά και όλες τις αισθήσεις σου να πλατειάζουν όπως τα μόρια του αέρα στο άπειρο. Άνοιγες τόσο πολύ, που έπαυες να έχεις υλική υπόσταση και περιορισμούς. Γινόσουν ένα με το φως. Τα λες όμως αυτά? Επειδή είναι φίλοι σου και σε αγαπάνε δε θες να τους τρομάξεις. Λες οτι αποκοιμήθηκες και δεν άκουσες το ξυπνητήρι. Ζητάς συγνώμη και κανονίζεις άλλο ραντεβού. Απλά φροντίζεις να μη δεις το καινούριο επεισόδιο πριν την ώρα της συνάντησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου