Είμαι καλά γιατρέ μου?

Πάσχω από κάτι που λέγεται φαντασιωτική μονομανία. Κολλάω σε κάτι που μου περνάει από το μυαλό και κάνω καιρό να το αφήσω πίσω μου. Χρόνια. Π.χ. Αν ένας άνθρωπος είναι αποδεδειγμένα καθίκι και εγώ για κάποιον διεστραμμένο λόγο τον συμπαθήσω από το πρώτο λεπτό, τότε ο εγκέφαλός μου αρνείται να επεξεργαστεί την όποια πληροφορία καθικισμού του λάβει μετέπειτα. Θα υπάρχω γοητευμένη με το καθίκι παρά τις επιταγές της λογικής. Έχω μια ανοχή και μια προστατευτικότητα στους «κακούς ανθρώπους». Τους αντιμετωπίζω με περιέργεια, λίγο επιφυλακτικά, λίγο σαν πειραματόζωα και κατά βάση τους συμπαθώ.
Στις ταινίες άλλοι «συντονίζονται» με τον καλό χαρακτήρα της υπόθεσης, εγώ πάντα μελετάω τον κακό. Στενοχωριέμαι που η μοίρα του είναι προδιαγεγραμμένη. Θα καταλήξει ή στη φυλακή, ή στο νεκροτομείο, ή το χειρότερο θα δει το φως και θα γίνει καλύτερος και από τους καλούς. Ευτυχώς αυτά γίνονται μόνο στο σινεμά. Στην πραγματικότητα συμβαίνουν άλλα βεβαίως - βεβαίως. Και είμαι χαρούμενη γι αυτό. Οι ταινίες έχουν προβλεπόμενο τέλος. Η ζωή ποτέ!
Η καλύτερή μου φίλη λέει ότι αυτό συμβαίνει γιατί είμαι κι εγώ κακός άνθρωπος. Κάκιστη. Εγώ πάλι της απαντάω ότι αυτό δείχνει κάτι για την ίδια αφού επαληθεύει την παροιμία «Δείξε μου τους φίλους σου…» αλλά αυτό είναι ένα δικό μας αστείο που το εκτιμάμε δεόντως σε καθημερινή βάση ταΐζοντας η μια την άλλη πάσες για κακιούλες. Καλά περνάμε, δε λέω, αλλά θα ήθελα την άποψη ενός ειδικού.
Η φαντασιωτική μονομανία δεν αφορά μόνο το κόλλημα μου με τους κακούς ανθρώπους. Νομίζω ότι τελευταία εξαπλώνεται. Όποια και να είναι η κατάσταση που ζω, αν το μυαλουδάκι μου την έχει πλάσει διαφορετικά, τότε είναι σίγουρο οτι θα μεταστρέψω την φαντασία και θα την κάνω πραγματικότητα και θα αγνοήσω απλά την πραγματικότητα. Δεν έχει να κάνει με σχιζοφρένεια. Γνωρίζω απόλυτα τι συμβαίνει, λειτουργώ επιφανειακά στο πραγματικό επίπεδο, και πραγματικά υπάρχω στη φαντασία μου. Πολύ μοναχική ασθένεια το παραδέχομαι.