Αλκοολοφιλοσοφίες

Είναι όπως το καμικάζι. Πας στο μπαράκι που ξέρεις τον μπάρμαν που είναι τζιμάνι. Του ζητάς το ποτό σου. Καμικάζι. Το φτιάχνει σχεδόν τόσο καλά όσο εσύ. Τον κοιτάς στα μάτια και σου έρχεται να τον φιλήσεις με γλώσσα. Αυτός ο άνθρωπος έχει σίγουρα διαβεί τα πορτοπαραθυρόφυλλα της καρδιάς σου. Δε πα να μάθεις μετά οτι είναι σεσημασμένος κλέφτης ραδιοκασετοφώνων αυτοκινήτων εσύ τον έχεις βάλει στα φυλλοκάρδια σου. Είναι και ωραίο αγόρι... ε, δε θες πολύ. Στο δεύτερο καμικάζι τον έχεις αγαπήσει ειλικρινά. Είναι ο μόνος που σε καταλαβαίνει. Θες να κάτσεις ήσυχα στη γωνίτσα σου, ν’ ακούσεις τη μουσικούλα σου και να πιεις το εξαίσιο ποτάκι σου. Μετά θα του γράψεις το χωράφι με τις ελιές που έχεις για προίκα. Όταν ένας άνθρωπος σώνει έναν άλλο πρέπει να αμοίβεται με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη.

Στο δεύτερο ποτήρι είναι η ώρα για βαθιές φιλοσοφημένες κουβέντες μετά του εαυτού σου. Έτσι είναι κορίτσι μου! Η ζωή είναι σαν το καμικάζι. Πρέπει να έχεις τα σωστά υλικά, τις σωστές δόσεις, και να ξέρεις να το φτιάχνεις. Να έχεις feeling. Να ξέρεις που να κόψεις το χεράκι σου όταν ρίχνεις λάιμ. Να βάζεις ακριβώς τη μισή ποσότητα Cointreau από βότκα. Να κόβεις φρέσκια φέτα λεμόνι. Και χυμό αγοραστό Και πάντα να βάζεις Stoli. Δένει καλύτερα. Όλες αυτές είναι προϋποθέσεις που η σωστή ανάμειξή τους σε στέλνει στον παράδεισο, ή κάπου εκεί γύρω. Κάτι τόσο απλό θέλει μεράκι. Θέλει τέχνη. Θέλει να σου αρέσει.

Η ζωή λοιπόν είναι κάπως έτσι. Θέλει για να είναι πετυχημένη να έχεις όοοοοολα τα υλικά. Και όχι μόνο. Να τα έχεις στις σωστές ποσότητες. Και όχι μόνο. Να τα συνδυάζεις. Και όχι μόνο. Να βάλεις ένα κομμάτι σου μέσα. Όταν δημιουργείς κάτι, πρέπει να αφήνεις και ένα κομμάτι σου μέσα στην κατσαρόλα. Μια σκέψη. Μια ευχή. Ένα παράπονο που το κόβεις από το κορμί σου σαν λώρο. Θέλει εσένα. Οίνο και άρτο. Προς βρώσιν και πόσην. «Μετά φόβου Θεού πίστεως έλθει εφ υμάς». Μετουσιώνεις εσένα και τον καημό σου και μετά όλα γίνονται λίγο πιο ομαλά στον κατήφορο. Γιατί κακά τα ψέματα. Για κατήφορο πρόκειται. Αλλά είναι γλυκός και κατεβαίνεται εύκολα. Είναι ξινός και σου θυμίζει οτι όπου κι αν έφτασες έτσουξε πρώτα. Είναι παγωμένος και ευχαριστείς που είσαι ζωντανή και με τις αισθήσεις έτοιμες να δεχτούν όλες τις κρυάδες και τις ζέστες που σου επιφυλάσσει το μέλλον. Πιο πολλές κρυάδες, λιγότερες ζέστες. Αναστενάζεις. Σηκώνεις το άδειο ποτήρι σου στην υγειά της διαφοράς των θερμοκρασιών που σε κρατούν ξύπνια. Γαμώ τα σκοτσέζικα ντους!

Παραγγέλνεις άλλο ένα...