Κι αν κάνει κρύο και δεν είναι κανείς,
Το ξέρεις θα αλλάξει, δε θα είμαστε εμείς.
Θα έρθουν κι άλλοι κοντά να σταθούν
Και θα έχουν τόσα πολλά να μας πουν.
Για τόπους ξένους για φίλους παλιούς,
για νέους έρωτες για μισεμούς
Κι αν είναι τώρα γκρίζα στη φύση και όλα μουντά
Να ξέρεις ανεμώνη θα ανθίσει, θα τα κάνει μαβιά
Θα έρθει η άνοιξη,το καλοκαίρι νέος έρωτας μες στη καρδιά
Θα είναι όλα φρέσκα βαμμένα θα είναι όλα ανοιχτά.
Θα βγουν τα λάστιχα να πλύνουν αυλές,
Θα στρωθούν τραπέζια να γίνουν χαρές
Να φάμε αντάμα να πιούμε κρασί
να σου μιλάω εγώ, να με κοιτάς εσύ
Μα έτσι είναι κάτι τέτοιες βραδιές
Ο νους μου τρέχει διπλές στροφές
Πάει στο μέλλον γυρνάει στο παρόν
Στρέφει και βλέπει το παρελθόν
Στρέφει και βλέπει εκείνη τη στιγμή
Που όλος ο κόσμος ήταν εσύ.
Βλέπει και λέει με σβηστή φωνή
Ο κόσμος υπάρχει μα δεν είναι εσύ.
Και όλα τα χρώματα και οι μυρωδιές
Δε φτάνουν να κλείσουνε τις πληγές
Δε φτάνουν προθέσεις και ενοχές
Σε κουβάρια μπλεγμένα να βρούμε αρχές
Το μόνο που ήθελα ήταν να σουν εδώ
Και όλα τα λάθη μου να σου τα πω
Να δώσω να πάρω και να μοιραστώ
Και ύστερα μέσα σου αργά να χαθώ
Δεν έρχονται όλα όπως τα θες
Ούτε ζει κανείς μας στο χτες
Δεν υπάρχον τσιρότα για την καρδιά
Ούτε φτιάχνουν ολόκληρα τα σπασμένα γυαλιά
Ένα πράγμα μας μένει, να είμαστε εμείς
Να είμαστε ολόκληροι δυνατοί ευτυχείς
Να έχουμε λίγη αγάπη συμπόνια αγκαλιά
Να βαδίζουμε παρέα μέσα στη σιγαλιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου