O Μάμολας

Όλα άρχισαν όταν είδε εκείνη τη ρημάδα τη φωτογραφία.
-Ρε συ! Το μηχανάκι μου είν’ αυτό?
- Για να το δω, έχει αφιέρωμα στα παρτάλια?
- Αν είναι δυνατόν! Πως το χει βγάλει έτσι ο Ταρζαν? Γόνατο κάτω?
- Έτσι σου φαίνεται, γλύστρα έχει φάει μάλλον και την τραβήξανε πριν φάει τον μπίστο. Όπως οδηγείς εσύ, σου τραβάω πενήντα τέτοιες τη βόλτα
-Λες να την έχουν τραβήξει λίγο πλαγιαστά και να φαίνεται έτσι?
-Ναι, και μετά στραβώσανε και το βουνό από πίσω και του φέρανε και την άσφαλτο μέχρι το γόνατο.

Του ‘γινε ψύχωση το γόνατο. Όλη μέρα τη φωτογραφία κοίταγε. Του υπέδειξα μερικές μικροδιαφορές. Πρώτον, ο Ταρζάν φορούσε περισσότερο δέρμα απ’ τον μέσο κροκόδειλο. Ο Γιώργης οδηγούσε με μπλουζάκι «Ψησταριά Γαλήνη- Όλα στα Κάρβουνα». Σορτς που έλεγε Be Cool και σαγιονάρα. Δεύτερον ο τύπος φορούσε κράνος που ήσουν σίγουρος ότι σε πυρηνική καταστροφή θα επιβιώσουν αυτός και οι κατσαρίδες. Ο Γιώργης φορούσε μια μπαντάνα με τον Τουίτι. Τρίτον η μηχανή στη φωτό ήταν μεν του Γιώργη, αλλά δεν είχε ούτε λάστιχα Γκουσγκούνη ούτε φρένα “άρχισε να φρενάρεις γιατί πρέπει να στρίψουμε τρία στενά παρακάτω”.

Τον είδα δυο βδομάδες αργότερα στην εθνική οδό. Βλέπω ξαφνικά στους καθρέφτες ένα μαύρο πράγμα με χιλιάδες αυτοκόλλητα να πλησιάζει τάπα. Αφού μετά βίας απέφυγα τον εμβολισμό κι ετοίμαζα τα καντήλια, τον γνώρισα με τα δερμάτινα.
-Παναγιά μου, η Ζωζώ Σαπουντζάκη.
-Ψώνισα.
-Δεν ψώνισες, την ψώνισες. Τι είν’ όλα αυτά που φοράς?
-Εξοπλισμός μοτοσυκλέτας.
-Να πάρεις και σκάφανδρο γιατί έχει κάτι παρατεταμένες που βλέπουν θάλασσα.
-Θα τ’ ακουμπήσω το γόνατο ρε, που να σε δω τούμπανο.
Και εξαφανίστηκε στο ηλιοβασίλεμα.

Ντριν!
-Έλα.
-Έλα ρε Μάμολα. Τ’ ακούμπησες το γόνατο προχθές?
-Ναι.
-Θηρίο ρε! Άντε, και στο παγκόσμιο.
-Και τον αγκώνα ακούμπησα.
-Ρε άσε το παραμυθ….
-Και την ωμοπλάτη. Και τον κοκοβιό. Και τα καπάκια. Και το φέρινγκ. Και τις εξατμίσεις. Και το δεξί μου μπούτι. Όλα τ’ ακούμπησα.
-Σε ποιο νοσοκομείο είσαι?
-Βενιζέλειο
-Έρχομαι.

Βρήκε κάποιους έμπειρους που του έδωσαν tips.
-Πρέπει να βγάζεις το σώμα σου απ’ τη μοτοσυκλέτα.
-Το βγάζω.
-Όχι μέχρι το βουνό απέναντι, πιο λίγο.
-Καλά.
Το δοκίμασε κι αυτό.

Ντριν!
-Έλα
-Έλα.
-Περιφερειακό Γενικό.
-‘Ερχομαι. Τον πήρε κάποιος μαζί του να του δείξει γραμμές, αλλά χυμάρανε αγκαλιά σε μια παρατεταμένη. Μετά πήγε με έναν πιο έμπειρο, αλλά αυτόν τον εμβόλισε ο Γιακουμής στα φρένα. Άλλοι δοκίμασαν τη θεωρητική προσέγγιση.
-Πριν μπεις στη στροφή που κοιτάς?
-Τι νοσοκομείο διημερεύει.

-Η άσφαλτος φταίει.
-Το ότι είσαι κουλός δεν βρίσκεις να έχει κάποια σχέση?
-Κοίτα μια άσφαλτο στη φωτογραφία.
-Ναι. Αυτοί στα περιοδικά στρώνουν δική τους άσφαλτο για να στρίψουν. Έχουν δικές τους μπετονιέρες.
-Έχω βρει μια καλή στροφή ογδόντα χιλιόμετρα από δω. Την Κυριακή θα πάω.
Πήγα μαζί του. Σιγά μην έχανα το θέαμα. Στα αριστερά μας, με 90 κιλά ο διεκδικητής Γιώργης από το Ρέθυμνο με White power, Sinisalo, Arai, χλωρίνη Kleenex, Viacal κτλ. Ο οποίος μοιάζει με διαφημιστική ταμπέλα απ’ τα αυτοκόλλητα, και κάνει burnout με το ύφος του Σπύρου Καλογήρου πριν πλακώσει τον Πρέκα στις μάπες στο «Επαναστάτης Ποπολάρος». Στα δεξιά μας, η Στροφή περιμένει απαθής Την Επίθεση Του Μάτρακα.
-Πρόσεξε κάθαρμα Λύκο, να βγάλεις καλή φωτογραφία.
-Μην στεναχωριέσαι, και να μην βγάλω εγώ θα βγάλουν οι εφημερίδες.
-Μήπως να περιμένεις στην έξοδο?
-Για να λένε “καλό παιδί ήταν ο κακομοίρης και του ’ρθε μια κουρούτα κατακούτελα με 160 και τον χάσαμε”? Καλά είμαι και εδώ.
-Καλά. Πάω.
Και πάμε. Lights. Sound. Action.

“And they are off” που λένε και στα GP. Έχω σκαρφαλώσει στα βράχια προσπαθώντας να υπολογίσω την απόσταση που θα σβουρίξει ο μάτρακας έτσι και του φύγει και αν με πετυχαίνει. Πρέπει να παραδεχτώ ότι είχε βελτιωθεί τα μάλα. Να τα περάσματα. Να και οι καλές γραμμές. Να και το “χαστούκι”. Να και το γόνατο κάτω. Να και ένα Σιμπιαραράρ εξακόσια. Που έρχεται ανάποδα. Με έναν ημίτρελο απάνω που πάει τάπα. Και χάνει και το σημάδι για τα φρένα. Γκράου. Όλα τα ακουμπήσανε. Και οι δυο. Γόνατα, τρικέφαλους, ραχιαίους, τα πάντα. Αγόρασαν και κάτι εκτός σχεδίου κομμάτια ωραία, φως, νερό, τηλέφωνο. Τουλάχιστον του ‘φυγε το μαράζι. Για λίγο όμως.
“Ωωωω! Κοίτα ρε ένα έντο!”

(Απο το περιοδικό Moto "στο στόμα του λύκου" του Λάζαρου Αλεξάκη)