Αυτό είσαι.

Πάνω στα βότσαλα που περπατάς, και στους αφρούς που σου βρέχουν το πρόσωπο υπάρχει μια πνοή που σου χαϊδεύει το μέτωπο. Είναι το δικό μου το φιλί.
Κι εκεί που αμέριμνα πίνεις το ποτό σου και αγκαλιάζεις με τα μάτια σου τον κόσμο, ένα μικρό κομματάκι του κόσμου σε αγκαλιάζει απαλά. Είναι η σκέψη μου.
Ακούς γέλια και πειράγματα, ανταποδίδεις γέρνοντας το κεφάλι, υπάρχει ένα χέρι που σου σφίγγει συνωμοτικά το δικό σου, είναι το μυστικό που μοιραζόμαστε.
Τα μάτια σου λάμπουν κι εγώ τα βλέπω στ' αστέρια, αναστενάζεις και κουνιόνται τα φύλλα στον κήπο μου, κι ας είμαστε μίλια μακριά, κι ας είμαστε αιώνιες χαμένες Ατλαντίδες.
Μια σκέψη σου, και η θλίψη παύει. Γλυκαίνει η θύμηση, κλείνουν τα μάτια.
Αυτό είσαι.
Ομορφιά κάτω από τα βλέφαρα, η αιτία που κάνει τα χείλη μου να χαμογελούν.
Αυτό είσαι.
Ακριβά πληρωμένο μου λάθος.
Το ομορφότερο.