Μικρές σκηνές καθημερινής τρέλας.

Ταπ ταπ!
Χτύπημα στον ώμο. Γυρνάς. «Ωωωωωωω…»αναφωνείς βλακωδώς.
«Τι κάνεις»? Ταυτόχρονα πασχίζεις ματαίως να θυμηθείς το όνομά του. «Εεεεε…χμ… είσαι καλά? Πόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε ρε παιδί μου»? (εξακολουθείς να μη θυμάσαι όνομα).
«Πως χαθήκαμε έτσι? Ναι ναι μια χαρά. Όλοι καλά».
(Που στο καλό τον ξέρω και αυτός που ξέρει τους άλλους? Αναθεματισμένη τεκίλα!)
«Ναι, φυσικά και να βρεθούμε, στα ίδια μέρη συχνάζουμε άλλωστε»!
(…αλλά αυτόν από πού τον ξέρεις δεν ξέρεις).
«Χάρηκα που σε είδα, φιλιά!»

Κάνεις τρία βήματα και αναστενάζεις με ανακούφιση. Ρε μπας και ήταν στο “Blue”? Ρε μπας και ήταν στο περίπτερο? Ρε μπας και ήταν από καμιά προηγούμενη δουλειά? Τι οικεία φάτσα! Σκέφτεσαι: “Δεν θα ξαναπιώ τεκίλα. Αυτά τα κενά μνήμης είναι τρομακτικά ώρες ώρες. Και αυτές οι ξαφνικές αναλαμπές μετά από καιρό με κάνουν κι ανησυχώ διπλά”.

Μπαίνεις στο Zara να χαζέψεις και να σε χτυπήσει λίγο το Α/C να ξελαμπικάρεις.
«Γειά σου Χριστίνα». Γυρνάς. Αυτή τώρα δε σου θυμίζει απολύτως τίποτα. «Εεεεε…γειά. Τι κάνεις»? «Μια χαρά» σου απαντάει και σε ενημερώνει πως παντρεύτηκε, και εκείνο το αγοράκι που κοιτάει κάτω από την κουρτίνα του δοκιμαστηρίου τις κοπέλες που αλλάζουν είναι ο γιόκας της.
-«Τι σκ….χαριτωμένο!»«Όχι όχι εγώ δεν παντρεύτηκα. Ναι, τυχερά είναι αυτά» λες όλο καρτερικότητα και μακαρίζεις την τύχη σου καθώς βλέπεις το σκασμένο να τρέχει ανάμεσα στους διαδρόμους με ένα σουτιέν στο χέρι και μια αλλόφρων πωλήτρια να το κυνηγάει να του το πάρει.
«Χάρηκα που σε είδα, φιλιά!»

Βγαίνεις κακήν κακώς και κατεβαίνεις την Αγίου Νικολάου. Μπανίζεις ένα ήσυχο καφέ και αφήνεις το κορμί σου να σκάσει σε μια καρέκλα. Έχεις αρχίσει και ανησυχείς σοβαρά για τη διανοητική σου κατάσταση. Θέλεις καφέ, και ένα κουβά παγωμένο νερό καπέλο. Πλησιάζει να σου πάρει παραγγελία ο Σπύρος.
-«Ρε Σπύρο καλημέρα. Τι κάνεις? Εδώ έπιασες δουλειά? Μπράβο». Σε κοιτάει ξαφνιασμένος.
-«Εεεεε…χμ… είσαι καλά? Πόσο καιρό έχουμε να ειδωθούμε ρε παιδί μου»?
Το κενό στο βλέμμα του υποδηλώνει την πλήρη άγνοια του για το ποια είσαι.

Χαχαχαχαχχαχαχχχχχαχαχαχαχα Ξεσπάς σε ασυγκράτητα γέλια.