Μη με ρωτάς "που είσαι"

Σταμάτα να ρωτάς «που είσαι»
Δε θα με βρείς.
Σε κείνη τη γωνιά που μου άφησες το χέρι, -δεν είμαι πια.
Βολόδερνα για ώρες, ή μήπως ήταν χρόνια?
Γι αυτό μη με ρωτάς «που είσαι».
Δεν ξέρω.
Έψαξα κι εγώ για λίγο να γυρίσω.
Μα ήταν τόσα πολλά αυτά που ήθελα να δω.
Ήταν τόσες σειρήνες στο διάβα μου.
Και κάπου σκεφτόμουν ότι έχω προορισμό
Αλλά θόλωναν οι αναμνήσεις και έπαυαν οι φωνές.
Χάθηκα.

Τώρα, σε μερικές στροφές, κάτι νομίζω πως θυμάμαι.
Μα είναι η ανάμνηση αερικό και όλο μου φεύγει.
Κι άλλες φορές, δίπλα σε μια θάλασσα, νομίζω ότι έρχεται το άρωμά σου.
Μα πάλι κάνω λάθος. Δεν υπάρχει κανείς. Πάντα άλλοι παρεμβάλλονται.
Χάνονται όλα.
Κι όταν ακούω ένα όνομα, γυρίζω. Μα ούτε θυμάμαι σε ποιόν ανήκει.
Όπως τα κύματα στην ακτή σβήνουν τα βήματα,
Έτσι κι εγώ έχασα το δρόμο του γυρισμού.

Αν είσαι στη γωνιά του δρόμου που μου άφησες το χέρι, - δε θα ‘ρθω.
Κι αν ότι νοιώθω είναι πόνος, κι αυτός θα φύγει.
Γι αυτό μη με ρωτάς «που είσαι».
Δε θα με βρεις.
Τίποτα δε γυρίζει πίσω.