Τα απλωμένα τα βρακιά

Αγαπάω τη μάνα μου όπως ο καθένας μας αγαπάει τη δικιά του. Αυτό δε με εμποδίζει ώστε να γνωρίζω πότε αγγίζει τα όρια της παράνοιας. Είναι εξαίσια, καταπληκτική, καλή μαγείρισσα, πολύ φευγάτη, αδύναμη όταν τη βολεύει, αθώο κοριτσάκι, γριά σοφή που ξέρει τα πάντα και κουρασμένη από τη ζωή, ανάλογα την περίσταση. Μέσες άκρες όπως όλες οι μανάδες δηλαδή.

Αυτό που με τρελαίνει, αυτό που πραγματικά με στέλνει για βρούβες, είναι, πως την ενοχλεί όταν απλώνω τα κιλοτάκια μου στο σύρμα να στεγνώσουν. Είναι σαν να βλέπει τον "έξω από δω" να φοράει το καλό της ταγέρ. Της γυρίζει το μάτι ανάποδα. Δεν ξέρω τι ιδιάζων πουριτανισμός είναι αυτός, δεν πρόκειται να το καταλάβω ποτέ. Τα βρακάκια μου είναι κομψότατα και επ’ ουδενί δεν προσβάλουν την αιδώ και το ήθος του πλήθους που παρελαύνει μπρος από το σπίτι μας για να θαυμάσει την μπουγάδα. Και από τη στιγμή που δεν έχει κανένα πρόβλημα να απλώνει στο σύρμα όλες τις σωβρακάρες της ατελείωτης σειράς αρσενικών που έχει βγάλει αυτό το σπίτι. Ειλικρινά απορώ! Τα δικά μου χαριτωμένα εσώρουχα την ενοχλούν?

Συνήθως μου φωνάζει «Μάζεψε τη σημαία από κει». Επιμένει να τα απλώνω σε μια διακριτική μεριά ώστε να μην εκτίθεμαι στα βλέμματα των λυσσαλέων για σεξ αρσενικών που βλέπουν στρινγκ κρεμασμένο και βγάζουν αφρούς από το στόμα όπως η δαιμονισμένη Μάρω όταν βγαίνουν τα άγια. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω που κρύβονται όλοι αυτοί, γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι ζουν μόνο μέσα στη σφαίρα της φαντασίας της. Αν ήταν πραγματικοί νομίζω ότι θα το είχα πάρει πρέφα. Εκτός αν οι αρσενικοί στην εποχή που κρεμούσε η μάνα μου τα βρακάκια της στο σύρμα ήταν τελείως διαφορετικοί από τους σημερινούς. Βρε μπας και συνέβη μετάλλαξη? Και αν συνέβη μήπως θα έπρεπε να ανησυχούμε και εμείς οι θηλυκές? Φαντάζεσαι να βλέπουν τα κοριτσάκια XXLσώβρακα απλωμένα στα σύρματα και να ταρακουνιέται το είναι τους στέλνοντάς τες να αγουριόνται πάνω στις στέγες σαν γάτες? Μπααα απίθανο μου φαίνεται.

Όταν το καλοσκέφτομαι, εμμένω στην άποψή μου ότι η μάνα μου είναι μια υπέροχη φρενοβλαβής, μια αγαπημένη ανισόρροπη, μια ευλογημένη γκάου μπίου. Και ναι, μάνα είναι μόνο μία, (και χαίρομαι γι αυτό), γιατί αν ήταν δυο, όλα εμείς, τα δύστυχα τέκνα, θα ήμασταν ευτυχισμένοι τρόφιμοι του ψυχιατρείου Λέρου.