Παιδικά τραύματα

Κοιτάζω γύρω μου και χωρίς να προσπαθήσω, βλέπω...

Βλέπω! Όλα αυτά που μας έβαλαν φόβο στο μάτι, αμφιβολία στην ψυχή, όχι στο ναι.

Τα χειρότερα τραύματα που μας καθόρισαν ήταν αυτά. Τα παιδικά τραύματα.

Ένας πατέρας που δεν μας εκτίμησε και δε μας αγάπησε όσο και όπως θα έπρεπε. Μια μάνα που μας αμφισβήτησε μέχρι τελικής ρανίδας του αίματος της. Και ένα φοβισμένο παιδί, κουλουριασμένο στη γωνία, με ένα τεράστιο «γιατί» ζωγραφισμένο σε τρομαγμένα μάτια. Ένα μεγάλο ερωτηματικό...

Τα χειρότερα τραύματα είναι τα παιδικά.
Βλέπεις έναν πετυχημένο ενήλικα, και ταυτόχρονα βλέπεις ένα πιτσιρίκι φοβισμένο την ίδια στιγμή να σε ρωτά: M’ αγαπάς? Τι πρέπει να κάνω για να με αγαπήσεις?

Ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Φίλοι που θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι και δεσμοί που θα έπρεπε να είναι άρρηκτοι. Παιδικά τραύματα στις ρίζες τους να κατατρώγουν τον κορμό. Προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μην ακούσω αηδίες για απαίδευτους γονείς πια. Είναι καθημερινό μου φαινόμενο παιδιών με τρόμο στο μάτι από γονείς εκπαιδευτικούς, γιατρούς δικαστές... Σε κάνει να αναρωτιέσαι... Γιατί τόσος τρόμος ματάκια μου αγαπημένα? Έλα στη δική μου αγκαλιά να σε παρηγορήσω. Να σου δώσω λίγη αγάπη, χωρίς ανταλλάγματα. Εγώ δε θέλω να είσαι καλό παιδί. Εγώ δε θέλω να είσαι άξιος στην κοινωνία για να κάνω το κομμάτι μου στους συναδέλφους. Θέλω απλά να είσαι ευτυχισμένο. Μπορείς?

Κι αν δε μπορείς, άσε με να σε βοηθήσω. Να σου μετρήσω τους κόκκους της άμμου στη χούφτα. Τα αστέρα που στραφταλίζουν στα μάτια σου, τα σπασμένα σου παιχνίδια. Τίποτα δεν μετράει πέρα από το πόσο πολύ σε αγαπάω και αν με ακούσεις με την ψυχή σου θα καταλάβεις πως τίποτα απ όσα κι αν κάνεις, πεις, νιώσεις, δε θα με κάνουν ποτέ να ντραπώ για σένα. Για το ομορφότερο, το καλύτερο, το πιο αμόλυντο κομμάτι μου. Εσένα!

Αφιερωμένο στους εντιμότατους φίλους μου!