Σήμερα, 4 / 2 ήρθε η άνοιξη. Στα κρυφά. Έσκασε ένα χαμόγελο σε μια πλαγιά. Και έλαμψε ανάμεσα στο άνοιγμα απ τα σύννεφα. Την είδα μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Έκανε ένα μικρό σεμνό βήμα, έντυσε μια μυγδαλιά. Ακούμπησε το χέρι της στο τριφύλλι, και γέννησε μια χούφτα ανεμώνες. Τη μύρισα σε ένα λευκό αμυγδαλολούλουδο. Μέλι. Και πρωινή δροσιά. Και κάτι άλλο...
Σήμερα, 4 / 2 ήρθε η άνοιξη πάνω στα γυμνά κλωνάρια. Λίγο πράσινο ακούμπησε και φαίνεται να μένει. Χάρηκα. Όπως χαίρεται κανείς, όταν βλέπει έναν αγαπημένο φίλο που έχει να δει καιρό. Άνοιξα την αγκαλιά μου. Γέλασα. Κι ήρθε και ζέστανε τα μπράτσα, το λαιμό, τα τρίσβαθά μου. Κάτι μου ψιθύρισε. Δεν κατάλαβα καλά, μπορεί και να αναστέναξε. Το σίγουρο είναι ότι αναστέναξα εγώ.
Αυτές τις μέρες, κάτι ζουμεριάζει κάτω από το χώμα. Το ακούω να αργοσαλεύει. Το νιώθω να αγουριέται. Τι όμορφο είναι να γεννιέσαι όταν ξυπνάει η ζωή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου