Η Σαβούρα.

Σήμερα ένας άνθρωπος ήρθε και πήρε όλη τη σαβούρα που είχα επιτρέψει σε άλλους να μαζέψουν σπίτι μου. Πράγματα χωρίς καμία αξία, μάζευαν βρώμα στην αποθήκη. Απομεινάρια ζωών άλλων, θλιβερά ενθυμήματα αποτυχίας τους. Ένιωθα λες και έφευγαν από πάνω μου κι όχι από την αποθήκη. Ξαλάφρωνα βλέποντας το σκουπιδαριό να φορτώνεται στο ημιφορτηγάκι. Έδιωχνα τα πράγματα τους, και κάθε κομμάτι που έλειπε έκανε χώρο στην προοπτική μου. Σκεφτόμουν ότι το να είσαι δεκτικός και εξυπηρετικός με τους άλλους, μοιραία, σου μεταβιβάζει και τα προβλήματά τους. Τις σκοτούρες τους, πράγματα που δεν μπορούν να πετάξουν, και τα μεταφέρουν σε σένα με ένα ατέρμονο ενοικιοστάσιο. Προχωρώντας τη σκέψη συνειδητοποίησα πόσο πιο έντονα το κάνουμε αυτό με τα συναισθήματα των άλλων. Κουβαλάμε τις φοβίες τους, τους προστατεύουμε, τους δίνουμε λιμάνι και αραξοβόλι, και τελικά τους καταστρέφουμε στερώντας τους την ικανότητα να μπορούν να διαχειρίζονται τα δικά τους φορτία. Γιατί τι είναι τελικά να είσαι ενήλικος αν δεν μπορείς να κουβαλήσεις το βάρος της ενηλικίωσής σου?

Κοίταζα το παλιό ψυγείο να τραμπαλίζεται και τελικά να κατρακυλάει από το υπερφορτωμένο φορτηγό με ένα φοβερό θόρυβο και σκεφτόμουν πόσα άλλα ορατά και αόρατα σκουπίδια λυμαίνονται στη ζωή μου. Πόσες ευκαιρίες έχω χάσει και πόσες υποχωρήσεις έχω κάνει για να μην ξεβολέψω καταστάσεις. Θλιβερά πολλές υποχωρήσεις, τραγικά πολλές χαμένες ευκαιρίες. Όταν ο ήχος του φορτηγού έσβησε από τα αφτιά μου ξαναμπήκα στην αποθήκη. Κοίταξα γύρω μου και είδα ότι θα μπορούσα να είχα πετάξει άλλα τόσα άχρηστα πράγματα. Θα μπορούσα να τα είχα πετάξει όλα. Δε θα είχε αλλάξει τίποτα αν έδιωχνα και το παραμικρό από την αποθήκη. Μόνο η προοπτική μου θα άλλαζε. Μόνο η σκέψη με τι να την ξαναγεμίσω. Τι βίτσιο και αυτό να μη μπορούμε να ζούμε σε άδειους χώρους!!!

Να χρειαζόμαστε χιλιάδες αγκυρούλες να μας δένουν στον ντόκο της ανασφάλειας...

Να χρειαζόμαστε τους άλλους να μας ξαλαφρώσουν από αυτά που δεν παίρνουμε απόφαση να απορρίψουμε...

Και τι θλιβερή που είναι η συνειδητοποίηση ότι έγινες η βολική κρεμάστρα των αδύναμων χαρακτήρων που σε περικυκλώνουν!

Όπως θλιβερή είναι και η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχουν ισότιμες και κιμπάρικες σχέσεις. Θλιβερή είναι η ανάγκη του άλλου να σε έχει υποστήριγμα και όχι ισάξιο συνοδοιπόρο στη βόλτα της ζωής και ομοτράπεζο στις γεύσεις της. Σχέσεις με δεκανίκια, υποκατάστατα, φαινομενική αδιαφορία, φόβος να βουτήξεις πραγματικά, - γι αυτό και απλά επιπλέεις. Δε θα μάθεις ποτέ τι υπήρχε από κάτω. Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί δε θέλησες να το δεις. Δεν πέταξες το περιττό βάρος που σε κούραζε και σου έκοβε την ανάσα. Να πάρεις από μόνος σου μια βαθιά αναπνοή και να κάνεις εκείνη την ελεύθερη κατάδυση επιτέλους. Να βυθιστείς σε αυτό που θέλεις εσύ, κι όχι εκεί που σε οδηγούν οι άλλοι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάρος από έναν «ελαφρύ» σύντροφο. Και δεν υπάρχει πιο άχρηστο πράγμα από μια αποθήκη γεμάτη «σαβούρες».

Μέσα - έξω, πέτα τα άχρηστα, άφησε τον αέρα και τον ήλιο να σου δώσουν μια ανάσα. Άλλωστε ήρθες στη ζωή μόνος και χωρίς αποσκευές... θα επιζήσεις.