Ήταν η δεύτερη μέρα στη δουλειά. Ξέρεις πως είναι τώρα. Εσύ είσαι από Ελλάντα και αυτοί από Κίνα. Όλο κουλαμάρες κάνεις, και σου γυρίζει το μάτι. Ο φυσιολογικός εαυτός σου θα σε σκαμπίλιζε. Εσύ αποθεώνεις το τοπ τεν της μαλακίας. Θέλεις να πας σπίτι σου να κάνεις ταβανοθεραπεία,μαζί με κρεβατοθεραπεία για καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν πτοείσαι, συνεχίζεις να πατατιάζεις ακάθεκτη. Λίγο πριν τα πρόθυρα της πνευματικής σου κατάρρευσης, φεύγεις για να πας στην άλλη δουλειά. (Ναι είσαι και προκομμένη τρρρρομάρρρρα σου)! Η μέρα ξεκίνησε πηδώντας όλα τα αποδεκτά όρια και εξακολουθεί να γκαντεμιάζει προς το άκρον άωτον. Από τον ένα γαμοϋπολογιστή στον άλλον. Λίγο πριν τελειώσεις τη σελίδα κολλάει το σύμπαν, αυτό, και το παράλληλο. Είναι επισήμως γαμομέρα. ΄Εφτασε γαμονύχτα και εξακολουθεί... Θέλεις να πιεις τον Βόσπορο την Κασπία την Ερυθρά τον Εύξεινο και τον Ελλήσποντο. Ποσώς σε ενδιαφέρει αν μιλάμε για τα ίδια ανάποδα. Εσύ θέλεις να ξεχάσεις. Είναι μια γαμομέρα σου λέω.... Και ξαφνικά χτυπάει το κινητό. Και επειδή υπάρχει Θεός, η πρώτη λέξη που ακούς είναι: ….΄ΑΑΑΑΑΝΤΕΞΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!! λάιβ από το Σάααααακη στην πλατεία Γεωργίου. Το μόνο που θέλεις είναι να ααααντέεεεξεις για λίγο ακόμα. Υπάρχει Θεός στην πλατεία Γεωργίου πάνω στο πατάρι. Και μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ το Σάαααααακη, εννοώ το μπουκάλι που σε περιμένει κρυμμένο σε ένα παλτό στη τσέπη, μαζί με 4-5 κοριτσάκια που τσιρίζουν. Να πας να τσιρίξεις κι εσύ δίπλα στην κυρία με το μαλλί κουνουπίδι. Είναι κι άλλες που χοροπηδούν μετά τα τριάντα..... τι καλά που υπάρχουν και χειρότερα, - κοιτάς το λάχανο και χαίρεσαι....
Και εκεί που λες ότι η μέρα (νύχτα πια) τείνει προς το καλύτερο, τείνει και ο μαλάκας το χέρι του και ότι άλλο του περισσεύει προς τα εσένα. Και ντεν είναι και ΄Ελληνα, να ξέρεις να πεις μια κουβέντα... Είναι Ιρακινό, Ιρανό, Ιορδανό, Ίλεος Ίλεος..... Ούτε καν Ε.Ε. την ατυχία σου! Και έχεις και την κούρασή σου, και αυτός θέλει να σε κεράσει από τη μπίρα του. Χέσε με ρε Αδόλφε! Είπαμε, άντεξα! Αλλά μη το παρατραβήξουμε κιόλας!
Και εκεί που γαμήθηκε ότι είχε απομείνει αγάμητο από την υπομονή το κουράγιο και την αντοχή σου, λέει το αγόρι στο πατάρι το “Are you gonna go my way” του Lenny Kravitz και αναρωτιέσαι αν σου κάνουν πλάκα και πότε θα τσιρίξεις... Δεν θα σχολιάσω το υπόλοιπο ρεπερτόριο, ούτε καν το «Λιωμένο παγωτό» που το ακούω κλείσιμο σε όποιο μπουζουκομάγαζο, γάμο, βάπτιση, πηγαίνω τα τελευταία 100 χρόνια. Έχω να πω το εξής:
Εγώ ... ΆΝΤΕΞΑ!
....Και ήταν και γαμομέρα!
(και δεν έσκισε το μπλουζάκι του) – γαμώ το!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου