Οι μαύρες μου σκέψεις σε μια λευκή ελπίδα.
Να τη σκοτώσω πρέπει.
Μα δεν έχω πληγώσει ποτέ μου περιστέρι.
Κι εκείνο το τρένο που όλο σφυρίζει
Να το αφήσω πρέπει. Να φύγει αφού το θέλει.
Να κλείσει πια ετούτος ο σταθμός
Κι όσο τα μηνύματά σου φθίνουν
Και η λήθη σαν ομίχλη μας σκεπάζει
Να σε αφήσω πρέπει μα είναι η ψυχή μου που διστάζει.
2 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου